Artikel Kerk en Leven – PE Emmaüs Kuurne – 14.06.17

Geert op weg … een terugblik van de camino naar Santiago de Compostela


Tekst uit Kerk en Leven – Pastorale eenheid Emmaüs Kuurne van woensdag 14 juni 2017


 


 

Een droom! Iedereen droomt, soms onuitvoerbaar, soms onbereikbaar.

Op de Alto Perdon, net na Pamplona, dag 4

Mijn droom ooit eens te voet naar Santiago de Compostela gaan bleek door onvoorziene omstandigheden opeens mogelijk. Bij de bekendmaking van een collectief ontslag enkel dagen na mijn 49ste verjaardag in oktober 2016 zag ik de kans om in mijn 50ste levensjaar dit negatieve nieuws om te buigen naar iets positiefs. Dat positieve was mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela vertrekkend van uit het Franse stadje Saint-Jean-Pied-de-Port (SJPDP), een voettocht van bijna 800 km. Enkele Kuurnenaren hadden mij dit al voorgedaan en hun verhalen hadden een vlammetje laten branden in mijn hart. Wanneer ik de volle goedkeuring kreeg van mijn vrouw Mieke kon de planning en voorbereiding beginnen. Vanaf november schoof ik mijn koersfiets aan de kant om de nodige wandelkilometers te trainen. De laatste maanden op mijn werk waren chaotisch en niet zo leuk dat ik mij mentaal, cultureel, spiritueel niet zo goed voorbereid had. Velen plannen hun camino al jaren op voorhand. Mijn schema was strak in 30 dagen, de startdatum was vrijdag 21 april en einddatum zaterdag 20 mei. André schietgat en Jean-Pierre Victor die momenteel de camino primitivo aanvatten, gaven me vertrouwen dat dit zonder problemen zou lukken.

Met de TGV en bus bereikte ik rond 20 u. ’s avonds SJPDP en vatte ik in een prachtige omgeving de eerste 5 km van deze tocht aan. In een zalige zonsondergang over de Pyreneeën was ik zo gelukkig dat ik mijn droom aan het realiseren was. Ik belde naar thuis om mijn geluk uit te bazuinen over de bergtoppen. De ene verrassing na de andere volgde vanaf de eerste dag. Ik droom. De eerste dagen waren voor vele pelgrims een beproeving, maar met meer dan 1000 hoogtemeters stijgen en 27 km met mijn te zware rugzak van 15 kg kon ik toch genieten van dit machtig decors, gevuld met honderden pelgrims van over gans de wereld. Je gaat toch niet alleen, was de meest gestelde vraag vooraf. Ja, zei ik, ik zal wel iemand tegenkomen zei ik, maar dat er 30 mensen voor mij en 30 mensen achter mij zouden lopen had ik ook niet voorzien. Iedere dag deed ik mijn tochten van 18 tot 42 km, slapen deed je in albergues, van 1 kamergenoot tot 40 kamergenoten. Hoewel in dit laatste geval de snurkers de bovenhand haalden op de oordopjes en je de volgende dag vermoeid aan de tocht mocht beginnen met één bekertje koffie en een stokbrood van gisteren met een sneetje kaas.

Ik ben niet alleeen…., tel ze maar eens, zelfde zicht achter mij

Maar je was niet alleen, je deelde je vermoeidheid met die pelgrim die daar ook lag. En met een lach, want een lach in het Spaans of het Koreaans is dezelfde gelaatsuitdrukking, werd dit vlug vergeten. Urenlange gesprekken onderweg met jonge Zuid-Koreaanse vrouwen over catechese tot autorijden. Gedachten wisselen tijdens een zwaar bewolkte dag die het landschap zo mysterieus maakte en zowel ik als de Australische doctor die met zijn 70 jarige vrouw op pad was konden van dit spektakel genieten. We gaan wel wandelen in Australië als we oud zijn. Dit is geen wandeling, dit is de camino. Dit vat het allemaal samen. Wie ooit eens de camino liep, begrijpt dit. Ik zou iedereen aanraden indien je dit ooit wilt doen, maak er tijd van.

De Braziliaanse schrijver Paulo Coelho schreef in zijn boek ‘De Pelgrimstocht naar Santiago’. De eerste aanwijzing dat we onze dromen aan het doden zijn, is tijdsgebrek… Het tweede symptoom van de dood van onze dromen zijn onze onzekerheden… Ik had opeens tijd (geen werk) en plaatste mijn onzekerheden (geen werk) opzij en zocht de uitdaging op. Ik heb er geen spijt van. Wanneer je tijdens de tocht toevalligheid na toevalligheid ervaart, besef je dat er iets anders is. Ook met andere pelgrims werd over geloof gesproken en deelden. In de albergue San Juan in Granon, naast de kerk, sliepen we met 37 op matjes, aten we het avondmaal samen en hadden een bezinning in het koor van een donkere kerk. We gaven een kaars door, terwijl we elk in ons eigen taal vertelden wat we over de camino toen betekende, moest ik denken aan het pinksterverhaal. De vlammetjes en de talen die iedereen verstond. Die avond verstond ik zelfs Koreaans. We sloten die avond af met iedereen een knuffel te geven en we voelden ons gelukkig. Het licht in de kerk ging aan. 20 dagen later ontmoet ik een Braziliaan, we vertellen hetzelfde verhaal want we waren die bewuste avond daar samen. We geven elkaar opnieuw een stevige knuffel. Ik weet enkel zijn voornaam William, zoals altijd trouwens, ik was Geert uit België. Zelden wist je een beroep van iemand, of zij/hij rijk was of arm.

Toen ik na 30 dagen het plein aan de kathedraal in Santiago de Compostela opstapte, was er het dubbel gevoel. Blij en gelukkig dat je het zonder kleerscheuren gehaald hebt maar ook het besef dat je weg ten einde is. De weg, ons leven, eindigt ook ooit eens, je kunt er maar beter iets goeds van maken. Even later kon ik in de armen van mijn vrouw Mieke die naar Santiago was overgevlogen, mijn vreugdetranen delen. Omdat ik dertig dagen niet in 66 lijnen kon samenvatten raad ik jullie aan om eens blog te lezen die ik tijdens mijn tocht heb bijgehouden. https://geertopweg.wordpress.com is gevuld met verhalen en foto’s van deze onvergetelijke tocht.

De vraag naar een voordracht en “diashow” is groot en die zal er wel komen. Maar waar en wanneer is ook voor mij nog niet duidelijk. Ikzelf moet mijn 12.000 foto’s en 30 dagverhalen nog even herbekijken en herbeleven. Zo intens en zo veel meegemaakt. Ik heb tijdens mijn tocht dikwijls gedacht dat ik aan het dromen was. Dit was toch mijn droom. Aan iedereen wens ik jullie een ‘Buen Camino de la vida’ toe.

Geert Vanhaverbeke

Advertenties

Een Reactie op “Artikel Kerk en Leven – PE Emmaüs Kuurne – 14.06.17

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s