Hallebedevaart

Toen ik de camino Frances aan het wandelen was en al eens een marathon-tocht van 42 km liep, kwam af en toe wel eens de gedachte om de bedevaart naar Halle dit jaar wel eens mee te wandelen.

Vorige jaren heb ik dit al 3 maal met de gewonde stadsfiets tot ofwel in Pepingen of Kester gefietst en vervolgens 6 of 11 km meegewandeld. Toen ik het nog niet beu was en mijn voeten en benen nog in orde waren na een maand 800 km te stappen, schreef ik me in voor deze 83 km tocht in 20 u.

Om 4u30 zou ik dus met de Kuurnse Hallebedevaarders vertrekken vanuit Kuurne. En ja, zoals het gans mijn camino was geweest, weer was ik te weinig voorbereid. ’s morgens nog mijn pistolets klaar maken voor gans de dag, rugzak klaarmaken, voeten intapen en o ja , ik moet mijn schoenen nog aandoen. Te laat kom ik met de fiets aan het Emmaüshuis waar iedereen al een koffie binnen heeft en al in de kapel aan het bidden is. Vlug een goeie dag aan iedereen en weg zijn we.

4u30 – Kuurne

 

Al snel wordt een hoog tempo aangenomen ,  5,5 km per uur. zonder rugzak voor mij levert dit geen probleem.  Al snel bemerk ik dat mijn linkervoet wat losser zit in mijn wandelschoenen. Ik ben gestart met mijn camino-wandelschoenen die voor hier in het meest geasfalteerde traject misschien wat te zwaar  uitvallen.  Maar omdat ik die nu gewoon was en geen blaren had met deze bergschoenen waren dit mijn eerste keus maar had ik in de rugzak die we niet moesten dragen mijn lagere nieuwe wandelschoenen gestopt. Ik voelde me een caminoganger die gebruikt maakte van het bagagetransport.  Even terug komen op mijn losse linkervoet. Ik begon te denken dat ik bij  het wisselen van mijn steunzolen, die ik in elke schoen, buiten mijn sandalen en mijn beste schoenen, moet stoppen, ik er één vergeten was. en o ja, dat was zo. 18 km heb ik op verschillende hoogten gestapt. Links zonder zool en rechts met zool. Hoe dit oplossen, zou ik wel later zien.

In de vroege ochtend was het al vlug warm maar de zon was gelukkig nog wat tussen de wolken verborgen. In de eerste tussenstop voor ontbijt in Wortegem-Petegem na 18 km werd bij het uitdoen van de schoenen, het vermoeden bevestigd. Links geen zool. Al vlug werden door de medebedevaarders oplossingen voorzien. Mijn linkerzool kon mij in de namiddag bezorgd worden als ze voor de middag bij iemand in Kuurne die nog nog naar Parike zou rijden kon afgeleverd worden. Dochter Kato werd opgetrommeld.

Ik koos intussen voor mijn andere schoenen die ik ook zonder inlegzolen maar nu zowel links en rechts beter kon vastsnoeren, deze schoenen hebben maar enkele kilometers op hun palmares staan de laatste weken zodat gevaar op blaren groter is.

 

Het stappen gaat al gemakkelijker en af en toe worden we als volleerde renners voorzien van het nodige vocht want de zon begint de wegen op te warmen. Het traject loopt meestal over grotere wegen. Dat is het grotere verschil ten opzichte van mijn “bedevaart” met de fiets waar ik de mooiste fietswegen naar Halle zelf kan kiezen, maar een paar kilometer meer met een fiets is niet zo erg, 2 km te voet meer, is direct 25 minuten meer. Geukkig ben je dan niet alleen en wordt gebabbeld met elkaar. 12 moedigen hebben de tocht van uit Kuurne aangevat met 4 begeleiders in camionette en auto. Een noodzakelijke luxe bij gevaarlijke kruispunten zodat je bijna nooit moet stoppen en altijd hetzelfde tempo kan aanhouden. Enkel de opgehaalde brug in Oudenaarde deed ons even van ons strak tijdschema halen.

We kwamen al vlug met de beklimming van de Edelare in de betonnen kapel van Kerselare waar er gebeden werd. O ja , wordt er daar nog gebeden, hoor ik jullie denken. Jazeker. De tientjes worden op  verschillende plaatsen onderweg al wandelend gebeden. André kan als geen ander dit leiden en de 10 weesgegroetjes vloeien zodanig in elkaar over dat je echt een rozenkrans nodig hebt om de tel niet kwijt te geraken. Na een gebed en een drankje , ik hou het nog alcohol vrij in de voormiddag. 30 km zijn al achter de rug. Als ik in camino termen zou denken , zou ik er al zijn om 10u30 , nog 50 voor de boeg. Maar daar denken we nog niet aan.

12u00

In Zegelsem kunnen we op het terras genieten van je picknick of je kan een een croque eten. Ik kies voor een grote spaghetti, kwestie van de koolhydraten wat bij te vullen. Mijn klaargemaakte pistoletjes eet ik wel later op.

 

 

Na 48 minuten, ja alles is zo georganiseerd dat er per minuut gerekend wordt. Maar het wandeltempo ligt hoog genoeg dat er telkens enkele minuten voor voorziene tijdstip wordt aangekomen

Langs de drukke  baan naar Brakel  is het niet aangenaam gaan en ook de  zon brandt in onze nek. Verdorie zonnecreme vergeten, ik had ’s morgens mijn tubeke zonnecreme die altijd in handbereik zat in mijn rugzak, niet gevonden in onze kast. het zou toch bewolkt zijn dacht ik. Mis

Al vlug bereiken we  Parike waar Regine Penez ons hartelijk ontvangt op de boerderij. Intussen komen enkele wandelaars bij die de resterende 35 km op papier zullen meewandelen. Na 46 km is ook mijn linkerzool terplaatste. Bij het plaatsen van mijn zool in mijn schoenen, is er ook op mijn rechterhiel een eerste blaar verschenen. Na enkele maanden mag ik een eerste maal zelf mijn compeed gebruiken op mijn voeten. 46 km zonder steunzolen  heeft zijn tol al geëist.

De mattetaart smaakte en na een groepsfoto door fotograaf Jean-Marie van dienst, staan we op punt om te vertrekken. Ik word even terug geroepen. Bij het verlaten wordt André over zijn komende camino aangesproken. En Regine vertelt dat er laatst iemand van Kuurne de camino gedaan had en ze de blog gevolgd had. André zegt dat ik mee ben. Regine had me gezien en afgevraagd waar ze me van kende. Een emotioneel moment volgt wanneer Regine, die ook de droom heeft om ooit de camino te doen, me terug ziet. Met een stevige camino knuffel wordt dit moment afgesloten. Ik hoop Regine dat je droom ooit waarheid wordt, hoe moeilijk dit ook zal zijn in het leven dat je nu leeft.

Terug op weg, en veel tijd om over dit na te denken is er niet, de muur van Geraardsbergen staat immers voor onze neus. Via de trappen langs de zijkant bereiken we de laatste honderden meters van de muur. Te voet lijkt dit veel langer dan de ingezoomde beelden op  TV. Met de fiets is dit een van de weinige kassei-en dat ik nog niet bedwongen heb.

Vervolgen doen we naar ‘De Ezel’ in Moerbeke, de verleiding om een Ezel te nuttigen is groot maar het gezond verstand zegt , Geert nog 27 km. Het word een cola

 

De donkere wolken voorspellen nog regen, twijfel om regenjassen en paraplu’s boven te halen.

Het wordt al wat moeilijker om terug op gang te geraken. De spieren van onze benen worden wat  stijver. Blaren beginnen zich te vormen. In de camino lag ik al te rusten op mijn bed.

Hier moet ik nu nog aan een gemiddelde camino dagtocht van 26 km beginnen.

Gelukkig een babbeltje met medebedevaarders waar er meermaals over mijn voorbije camino gepraat wordt. Een droom van vele bedevaarders blijkbaar.

Terwijl we in Galmaarden stoppen voor een drankje begint het te regenen, we zitten binnen. als we vertrekken worden effectief regenjassen en paraplu’s meegenomen uit de camionette.

De enkele druppels zijn bang van ons of het komt door ons tientje dat  het stopt met regenen.

Een lang traject van 11 km naar de Witte Villa in Kester met een saai stuk Langestraat , waar men op 1 rijtje langs een baan moet zonder fietspad of voetpad, wordt lastig.

Een openspringend blaar tussen mijn dikke teen en teen 2 deed me denken aan messnee tussen mijn tenen. Geert, niet stoppen, door gaan, het is niet ver meer maar 15 km meer.

Freya van het Rode Kruis kon mijn voet verzorgen in de stallen van de Witte Villa, het zal nog wel gaan voor die 11 km.

Net zoals vorig jaar ik, kwamen er nu ook fietsers aansluiten.

Terug op pad, in fluo getooid, het is afzien met een voet met intussen 4 blaren maar we laten ons niet kennen. Een zonne-allergie op mijn benen er bij denk ik.

De benen worden moe, maar iedereen begint af te zien. De gedachte dat deze pijn voor ons maar tijdelijk is. Wat moeten de mensen zeggen die dagelijks pijn ondervinden, dag in , dag uit, ongeneeslijk ziek. Ik denk aan hen in mijn gebeden. Ik mag me gelukkig noemen dat ik hier kan afzien. Morgen ben ik de pijn vergeten. Zij niet.

 

Pepingen, al 76 km op de teller. nog 6 km . De bus is er al. Toch tijd voor mijn jaarlijks ezeltje in het Dravershof in Pepingen, om de pijn te verdrinken.

Het helpt.

We vertrekken in de duisternis voor de laatst 6 km, de pijn voel ik niet meer en door gesprekken verloopt het laatste traject snel.

En voor je het weet komt je aan de baseliek om 00u35 , 82,5 km op de teller.

Moe, pijn maar voldaan, feliciteren we elkaar aan de baseliek, groepsfoto.

We branden enkele kaarsen, we nemen plaats in de kerk. Bert uitgeweken Kuurnenaar komt zoals ieder jaar goeie dag (nacht) zeggen

De misviering om 1 u , laten we zeggen dat we het moeilijk om wakker te blijven , nog moeilijker hebben om steeds recht te staan.

Na de mis zoeken we de bus op en ploffen we ons neer. Een uurtje later wakker terug in Kuurne.

Slapen ….

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s