Stapdag 29 Ribadiso naar O Pedrouzo 23 km

Vannacht niet zo goed geslapen. Ik heb het blog bericht over mijn grootvader midden in de nacht geschreven en het berichtje van Kato, ik mis je, en de bezorgdheid voor de vlucht van Mieke, hielden me wakker. Dat niet alleen. Het besef ook dat het bijna gedaan is. Zo dicht bij het doel, wil je Santiago van je af duwen. Je wilt blijven naar Santiago gaan, maar je komt dichterbij en je hebt minder zin om vroeg op te staan, je wilt dat dit langer duurt. Je wilt niet dat het eindigt, je wilt blijven gaan. Maar dan denk je weer aan het weerzien van Mieke, dat je naar haar doet verlangen, terug eens stevig kunnen vastnemen, kussen. We hadden bijna dagelijks contact via Whatsapp, maar ik zal blij zijn als ik ze weer eens in mijn armen kan nemen.
Ik ben niet alleen met dat dubbel gevoel van het einddoel bereiken maar het niet kunnen aanvaarden dat het je er bent.

Ook Griet en Mona Lisa hadden die gevoelens gisterenmorgen zeiden ze me vanmorgen. Het is een soort geluidsmuur van emoties die je moet doorbreken. Ik kan weer verder. Ontbeten en dan dacht ik als laatste om 8u de Albergue​ te verlaten maar ook Mona Lisa staat op het terras, terug met de sportschoenen. Zij heeft gans de nacht geslapen. Wanneer ik er onderweg een foto neem, zoekt ze ook haar iPhone om eveneens een  foto te nemen. Oeps vergeten. Ga maar door, zegt ze. Ik ga hem halen, we zien elkaar wel vanavond, want samen met de koele Manuela heeft zij ook via booking.com dezelfde Albergue geboekt in O Pedrouzo. De moderne mogelijkheden zijn ook door mij gebruikt in deze Camino. Ik heb me dus ook laten verleiden ook doe aan de commercialisering van de Camino, shame on me. Het zal me zelfs geld kosten.

Even verder kom ik bij de Rijselse Emmerick. We begroeten elkaar hartelijk met een knuffel maar met elk een rugzak op de rug is dit moeilijk. We stappen beiden samen stevig door. Raar maar waar. Het gevoel dat ik vanmorgen had, heeft hij eergisteren gehad. Blijkbaar ben je niet alleen in deze fase van de Camino met die gevoelens.

Ook over dat er bija geen buen camino gezegd wordt door anderen doet raar, en als je dit zelf doet, schrikken ze zich bijna een bult. De échte pelgrims zoeken elkaar op en in de bars zijn het dezelfde mensen die we nu opnieuw ontmoeten, de Brazilianen. We komen bij Griet en blijven met 3 in het Frans verder praten. De gespreksonderwerpen varieren van caminovraagstukken, sfeer en knopen. Heeft de Camino de vragen die ik had beantwoord, vragen we ons alledrie af. Neen, zeggen we eensgezind, want er zijn nieuwe vragen bijgekomen maar de antwoorden zullen beslist na de Camino komen, wanneer alles terug op een rijtje gezet wordt. Ikzelf zal aan de hand van mijn blog en de foto’s deze Camino moeten herbeleven. Want ik weet niet meer wat er gebeurd is de eerste week of wie ik ontmoet heb. Emmerick bvb heb ik meer dan 3 weken de eerste maal ontmoet in Los Arcos, hij herinner me als de man die het probleem met het internet opgelost had.

Met Griet gaat over de verzameling knopen en de Franse connecties daarvan. Emmerick heeft nog in het museum Piscine de Roubaix gewerkt en kent enkele Franse ontwerpers die Griet vernoemd. Op 13 km drinken we een pintje en eten wat, nadien gaan we elk onze weg.

De snelheid van mij vermindert. Ik heb maar 6 km meer te doen en mijn bed is gereserveerd. We lopen langs de drukke baan die we regelmatig moeten dwarsen. Ik zet sedert lange tijd weer eens mijn muziek op, coldplay. Geen bekenden meer en om 13u30 kom ik als een van de eersten aan in de nieuwe albergue aan. Ik check in en Griet verschijnt achter mijn rug. De albergue is in een zijstraat gelegen en niet langs de camino zelf. 23 km op de teller. Een rondleiding door de gastvrouw brengt aan het licht dat er douches zijn met massage stralen. Dit werd onmiddellijk getest. Griet die niet gereserveerd had via booking.com moest maar 10 euro betalen, 2 euro minder dan ik, ik mag dus voor 2 euro meer slapen. Eens mijn volledige kledij in de wasmachine steken en daarna in de droogkast, zodat ik allemaal verse kleren heb voor het weekend Santiago. Intussen in het restaurantje 19km een hamburger speciaal gaan eten, 7 lagen. Mijn honger was gestild. En mijn was droog.

Daarna om 16u30 inkopen doen voor morgenochtend, zelf voor ontbijt zorgen om vlug te kunnen vertrekken rond 6u30.

Intussen krijg ik bericht dat ik Mieke al geland is in Santiago rond 17u30.

Vanavond nog gaan eten en vroeg gaan slapen.

Al 755 km nog 20 km

IA In Amore

Advertenties

2 Reacties op “Stapdag 29 Ribadiso naar O Pedrouzo 23 km

  1. Ik heb het je al gezegd morgen is het geen einde maar een nieuw begin. Het begin van een nieuw avontuur. Misschien nu nog een onbekend avontuur maar dat zal wel duidelijk worden. Geniet morgen van de laatste tocht en van het weerzien met Mieke.

    Liked by 1 persoon

  2. Geert, zo ongelofelijk sterk van je! Ik wens je een fijn weerzien met Mieke, nog 20 te gaan en je bent er! Dank dat we jou verhaal mochten meelezen, dat je ons meenam op jouw camino. Santiago ligt nu al wel heel dichtbij. Genegen groet, Nele

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s