Stapdag 24 Villafranca del Bierzo -> Liñares 33 km

Deze morgen na een goeie nacht met vermoedelijk 2 Duitsers, waarvan 1 fietser en een hypernerveuze kleine Italiaanse man. De Italiaan lag boven mij en vanaf 4u liep hij op en af, draaide zich langs alle kanten en om 6u was hij al weg, niet na nadien nog 2 keer in de kamer te komen of te zien of hij niets vergeten was. Blijkbaar wel. Ik sta op, was me in de aparte moderne ruime badkamer en maak me klaar om door dit prachtig oud huis naar beneden te gaan. Mercedes, de moeder van Maria, komt net binnen, bij het ontbijt vertelt ze over het waarom en alle details van de Albergue Leo. Haar vader was Leo, en 4 jaar geleden pas begonnen ze deze Albergue van april tot oktober, ze hebben of hadden nog een andere zaak, omwille van hun oudste dochter die gestorven is op 43 jarige leeftijd aan kanker. Ze is geïnteresseerd in alles en bij het afscheid zegt ze: Kom eens terug met je dochters; als ik ooit kan, doe ik het zeker. Een zalige plaats.

Ook 7u begeef ik mij over de brug tussen de enkele pelgrims. Langs de rivier en asfaltweg gaat het vlot, het eerste uur 6 km en ik bemerk naast een wandelende fietser de Australische Nieuw-Zeelandse Shirley lopen. Die Italiaanse fietser heeft een gebroken versnellingsapparaat en kan enkel wanneer het naar beneden gaat op zijn fiets, maar hij wil niet opgeven en gaat te voet verder. Met Shirley heb ik weer een aangenaam gesprek na een lange tijd elkaar niet meer gezien te hebben. Haar Spaanse metgezel is blijkbaar verdwenen. Het gesprek loopt over relaties. Dat het moeilijk is voor haar zelf een goeie relatie te hebben. Ze heeft hier als alleenstaande vrouw veel aandacht van mannen. Maar ze weet niet altijd wat de bedoeling is van die mannen. Op de duur sloot ze zich wat af en praat niet met iedereen. Over mij zei ze dat ze blij is over de relatie die ik nu heb met Mieke. Ze zegt bij jullie zit er iets ondergronds. Ze hoopt volgend weekend Mieke in Santiago te ontmoeten. We praten over het unieke van de camino, dat dit geen fysieke trektocht is, maar een weg met ontmoetingen. Ik vertel over mijn gebeurtenissen en vraag me af waarom sommige dingen gebeuren en ik bepaalde mensen ontmoet. Jij hebt een charisma over je, dat je een vertrouwen uitstraalt dat mensen je onverklaarbaar zomaar dingen toevertrouwen. Vreemd om dat iemand van je te horen zeggen. Ik vertel over mijn blogpost alleen waar ik het heb over de plaspauzes. Ja, dit is het moeilijkste voor mij op de Camino, zegt Shirley. Zo erg zelfs dat ze bijna niet meer durft te drinken. Bij een van die hoogdringende stops neem ik voorlopig afscheid. Door een kastanjebos en van dorpje tot dorpje met constant viaducten en bruggen van de autosnelweg loop ik door het daltot ik opeens bemerk dat ik wat verloren ben. Weeral mijn pet, ik besluit terug te keren. Na 100 m kom ik al 2 Poolse mannen Eric en Woijtech tegen die ze bij zich hadden. Ik bedank ze duizend maal, in de loop van de dag zal ik ze nog 4 maal tegen komen. De zon is van de partij en de pet is dan zeker nodig. Na 2 uur al 11, 2 km. Mooi op schema voor deze lange tocht van eerst 20 km vlak en daarna 12 km klimmen. Even verder bij een speeltuin stop ik om te eten en drinken bij te vullen. Na een kapelbezoek zie ik wat verder de BMH en hou een dagelijks babbeltje met Patrick. Christian is op wandel met hond maar zijn heupen doen pijn.

Lopend stroomopwaarts langs het water deed me opeens denken aan spa-reis van het zesde leerjaar van de Centrumschool. Op zoek naar de bron van de Ninglispo. Als 11 jarigen liepen we de leraars voorbij om op zoek te gaan naar de bron. Met een vijftal, ik weet niet wie daar bij was, bleven we maar lopen, we waren al uit het bos en zaten in weiden, tussen prikkeldraad, het beekje was amper nog een meter breed. We besloten terug te gaan en te zeggen dat we de bron gevonden hadden. Met een uur vertraging op het schema kwamen we terug aan de bus met de boze leraars. Blijkbaar​ hadden we de opdracht verkeerd begrepen. De leraars die ik mij nog herinner die mee waren, Roger Handelen, mijn buurman, wijlen Meester Callens en Juffrouw Martine Blanckaert bij wie ik tussen hen een ontluikende liefde zag ontstaan. Ze werden effectief later een koppel. We verbleven in de kazerne van het 12 e linie die volgende week dinsdag opnieuw present zal zijn op de herdenking van de Slag om de Leie in Kuurne, dit jaar zonder Koning. Op het paradepaardje speelden we tussen de 2 klassen het befaamde tussen 2 vuren, voetbal was verboden op de speelplaats. Eerder had ik al met mijn groepje de oriëntatietocht gewonnen in Spa en een medaillon gekregen, maar lang heeft die niet op mijn jas gehangen, want bij de trip in de pantservoertuigen was ik die al verloren door de schokken. Wat we nog verloren hadden met mijn klas was de Historische kwis.

Ik was 12 in 1979 en lag aan de basis voor ons organisatie kuurne1967, waar we door de gekende omstandigheden even tijd nodig hadden om de schok binnen onze vriendenkring te verwerken. Maar vanaf volgende maand vliegen we er weer in voor ons feest op zaterdag 9 december.

Het is zondag de wagens toeteren en de kinderen roepen bravo. De klim begint, op een eerst asfaltweg die ik moet delen met een koeien met boer. Het duurt een tijdje voor ik die wild springende beesten kan passeren. Een moeilijker nat en modderig stenen pad bezaaid met paarde- en koeievlaaien stijgt sterk omhoog. Op mijn pad ontmoet ik een organisatie met kinderen. De kleine Italiaanse met zijn rugzak met wieltjes, die hij hier niet kan gebruiken, een zestal amazones die de klim per paard doen en dagjestoeristen denk ik, zonder rugzak. In la Faba eet ik rond de middag. De koeien passeren en achteraan met een bel, een ezel. De legende van de ezels van Kuurne komt boven. Een Franssprekend dame en dochter komen op het bankje even rusten. De Canadese Marie José en dochter Frederica uit Québec zijn pas in Ponferrada vertrokken 2 dagen geleden, en de 20-jarige studente, die net haar eerste jaar Internationale relaties aan de universiteit in Quebec achter de rug heeft, heeft last van haar benen. Ik zeg dat het wel zal overgaan, maar niet wanneer, maar dat ze traag naar boven moet gaan. en ze vertrekken opnieuw. Ik kom ze niet meer tegen dus is dit ok.

Eens uit La Fada vertrokken kom je boven en heb je prachtige vergezichten. Je komt in Galicië. Vanaf nu staan de km paaltjes met de resterende afstand tot Santiago de Compostela. Nog 156 km, prachtige berglandschappen doen me elke 200 m stoppen om foto’s te nemen. Maar ik wil toch voortmaken en het Keltische toeristische dorp overladen met bussen toeristen passeer ik gewoon. Nog 3 km naar Linares waar ik mijn Albergue om 15u30 bereik, Griet zit buiten te wachten. Het weerzien is hartelijk. Inchecken en proberen contact te maken met mijn moeder en familie via messenger. Ze zijn moederdag aan het vieren. Griet en ik praten wat bij en beslissen in de keuken zelf eten te maken. Een uitgebreide omelet met vanalles erbij. Ook Gilmar is hier en de Duitser die in mijn kamer sliep vanmorgen. Ik krijg een pintje aangereikt. Nog even met de schoonmoeder en familie videostreamen en dan zelf eten.

Slechte internet, geen foto’s

Slaapwel

Al 624 km nog 151 km

IA in Amore

Advertenties

3 Reacties op “Stapdag 24 Villafranca del Bierzo -> Liñares 33 km

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s