Stapdag 24 Villafranca del Bierzo -> Linares 32 km

Vanmorgen vroeg deze mooie albergue Leo verlaten, voor een zware bergtocht.

Bij het ontbijt van Mercedes, de moeder van Maria, een beetje de historie van de albergue gehoord, was huis van haar vader Leo. Pas 4 jaar geleden werd dit een albergue, nadat de oudste dochter op 43 jarige leeftijd aan kanker overleed.

Kom eens terug met je dochters, zegt ze bij het afscheid, als ik ooit kan , doe ik het zeker. Een zalige plaats om te verblijven dank zij de familiale sfeer.

Ik vertrek om 7u langs de gewone weg, ik moet vaart maken want het wordt op papier een zware tocht.  Ik maak vaart en na een uur staat er al 5,7 km op de teller. Ik beperk voor mij de Australische Nieuw-Zeelandse Shirley. het was lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden. Ze stapt ook goed door. Ze liep nu samen met een Italiaan naast zijn fiets. Zijn versnellingsapparaat was kapot en kon enkel nog op zijn dalend op zien fiets. Hij verkoos dan maar te voet met zijn fiets aan de hand verder te gaan tot hij een fietshersteller tegen kwam. Met Shirley, sprak ik intussen over relaties, zij moet hier aanzoeken afslaan. Bij ieder contact is zij achterdochtig, wat wil die man van mij. Ze spreekt ook niet met iedereen, ze voelt dat ik een goede relatie met Mieke heb, omdat er iets ondergronds zit. Zij plant om zondag in Santiago aan te komen en zou graag Mieke daar ontmoeten.  Wat ik inderdaad mijmering alleen had geschreven is ook bij Shirley het grootste probleem, Het op een rustige wijze naar het toilet gaan in de bosjes. Het is al zodanig erg dat ze minder drinkt, om niet te moeten gaan. Ze vraagt me of je de Camino ook kan beleven op een andere tocht. We zijn het er over eens dat dit enkel hier kan. Over situaties die zich voordoen bij mij. Waarom ik mensen aantrek, je  trekt mensen aan omdat je iets hebt dat je uitstraalt, dat niet te verklaren is. We nemen afscheid want  u zij moet dringend ergens plassen. We komen in een kastanjebos. Wat verder bemerkt ik dat ik weer iets verloren heb, ja opnieuw mijn pet. Ik keer terug en 100m verder komen 2 Poolse mannen Eric en Woijtech met de pet in hun handen naar mij toe. Ik bedank ze. Buen Camino. De zon is van de partij en na 2 uur heb ik 11,2 km. Goed op schema. De stijfheid is weg en de blauwe tenen doen minder pijn.

Even verder op een speeltuin stop ik om te eten en drinken bij te vullen. Na een kort kapelbezoek zie ik de BMH van Patrick staan, doen onze dagelijkse babbel. Christian is op wandel met hond maar zijn heupen doen pijn.

Langs het water stroomopwaarts, deed me opeens denken aan spareis zesdes, ningispo, Vroon, bron bleven maar lopen met een vijftal, geen idee wie, , zaten al in de weide uit het bos, hadden opdracht blijkbaar verkeerd begrepen , echt de bron gaan zoeken, vertelden dat we de bron gevonden hadden, de leraars, handelimkyngen , Callens, Martine, waar ik ontluikende liefde zag ontstaan.1uur vertraging. Boze leerkracht. Spa 12 e linie volgende week herdenking lzieslag, tussen 2 vuren op het plein voor standbeeld, oriëntatie zoektocht, een medaillon gewonnen, maar al bij de eerste trip in de pantservoertuigen, verloren door de schokken, de kwis met de klas verloren,

Rivier, ik was 12 in 1979 lag aan de basis voor ons organisatie kuurne1967, die we doorde gekende omstandigheden even tijd nodig hadden om de Schockaert binnen onze vriendenkring moesten verwerken. Maar vanaf volgende maand  vliegen we er weer in voor ons feest op zaterdag 9 december

Bellen doet me aan Zwitserland denken, en de bergen komen voor me aan, klimmen, ik ben er klaar voor

Het is zondag de wagens toeteren en dekinderen roepen bravo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s