Stapdag 22 Rabanal del Camino -> Ponferrada 36 km 

Dit is de Zaterdagse compostela-bijlage bij de weekendkrant. Soms weet ik niet meer wat ik al gepost heb, en kan het zijn dat ik dus zaken herhaal. Vanmorgen tamelijk goed uitgeslapen, ondanks de vele snurkers en mijn oordopjes die blijkbaar verdwenen zijn, dan maar mijn oortjes om muziek te beluisteren in mijn oren gestopt. In deze Albergue Gaucelmo door de Britse organisatie CSJ UK, the Confraternity of Saint-James of de Confrerie van sint-Jacob, gerund door de vrijwilligers, was het gezellig bij het ontbijt. Dat de stroom af en toe uitviel, en de koffie overliep had zijn charmes. https://www.csj.org.uk Aan de ontbijttafel zat ik samen met Jamie en Mike uit Amerika, die momenteel niet zo goed weten waar ze zich zullen vestigen en intussen door de wereld reizen en de camino is daar een onderdeel van. Boterhammen met confituur en Nutella en koffie gemaakt door de sympathieke hospitaleros Peter en Jane. Als een van de laatsten neem ik met een knuffel afscheid. Hoewel het lichtjes regende, stap ik blijgezind op pad. Ik keek niet eens waar de pijlen naar toe wezen, Ik trok gewoon naar de baan. Mijn ‘n’ toets is het hier aan het begeve, het zou kunnen gebeuren dat ik af en toe bij typen mijn n inslik, sorry daarvoor. Ongelooflijk maar waar, wie zie ik daar staan op de parking, jawel onze Waalse mobilehome uit Genappe. Ik zwaai even naar Patrick. Ik lijk alleen op weg, ik neem een video moederziel alleen op. De reden was al snel duidelijk, ik zat niet op het pad van de camino Frances, hoewel dit zo op mijn pelgrims app stond. Mist en regen vergezellen mij en de intussen talrijke in kleurrijke ponchos gehulde pelgrims. Het lijkt of er wandelende burkas op pad zijn, maar veel moslims heb ik hier nog niet gezien :). Het is net of de weg naar het befaamde Cruz de Ferro dit weer vraagt. Ik vind het geweldig om zo in deze omgeving en sfeer te gaan. Vreemd gevoel. Ik merk een gedenksteen op, met sterfdatum 21 mei, onze trouwdag, toeval ? Op de Camino zie je wat je wilt zien, denk ik.


Deze morgen vroeg om 6u30 de snurkende Duitser die onderaan mijn stapelbed lag of er iemand mee wou met zijn taxi die hij besteld had om naar Cruz de ferro. Ik dacht dat het een grap was. Ik geloofde mijn ogen en oren niet.

En wat zag ik aan Cruz de Ferro.

Een taxi. Er stappen mensen uit, halen rugzak uit de koffer, nemen foto met Cruz de Ferro op achtergrond en stappen weer de taxi in.

Ik heb zin om naar hen toe te lopen en hun te vragen hoe zij zich daar bij voelen, zo respectloos voor de pelgrims die 600 km of meer hebben gelopen met stenen in hun rugzak. Maar ze zijn alweer ingestapt op weg naar hun hotel waar ze bij dit regenweer in de jacuzzi gaan zitten. Dit maakt je op zo een plaats kwaad.

Ik laat mijn twee stenen achter en ik dacht dat ik een triest neerslachtig gevoel zou hebben maar het is net het tegenovergestelde. Een gelukzalig gevoel. Ik kan het zelf niet verklaren.

Het begint te regenen wanneer ik verder op en af nog verder klim, de gevaarlijke afdaling met blinkende en gladde stenen wordt ingezet. Constant geconcentreerd blijven. Mijn geleende stick, ik betwijfel of ik ooit mijn ezelsstok met vering ooit nog zal terug zien, is mijn derde been. Ik denk even aan het liedje van de man met zijn derde been (Johan S) maar na een zoveelste stoot tegen een steen, het zijn niet altijd dezelfde want een ezel stoot zich nooit aan dezelfde steen. Mijn dikke tenen zitten blauw. Het is kou, kbk-buff, oorband komen boven, het gaat zo enkele uren verder.

Ik loop constant alleen. Grote verhalen en ontmoetingen zal ik waarschijnlijk niet meer hebben, denk ik bij mezelf. Al 22 dagen, de constante opeenvolging van dagen wandelen, heeft nog geen cat op me. toch is het de eerste keer dat ik last krijg van mijn knieën. Het is een zware afdaling en af en toe moet ik even op adem komen. Ik ga trager naar beneden dan naar boven. Het kan natuurlijk ook zijn dat die 15 kg wegende rugzak die je soms uit evenwicht brengt ook een extra druk op je knieën zet. Gelukkig gaat de weg naar beneden af en toe langs de asfaltweg. En weer kom ik onze BMH Belgische mobilhome tegen. Het is al bijna middag wanneer ik na 17 km El Acebo bereik en een restaurant binnen ga. Ik neem de vreemde combinatie van een warme chocomelk en een hamburger. De warmte bij de haard doet mij en de vele anderen deugd. De rust was welkom, de wifi is uitstekend en enkele berichtjes van en naar het thuisfront worden uitgewisseld. Wat posts over cruz de Ferro op de sociale media plaatsen en wanneer ik terug wat gedroogd vertrek, schijnt de zon. Even verder in het dorp terug BMH met Christian en de hond languit liggend, die stopt voor vandaag, de meeste doen dit. Ik twijfel wat ik zal doen, nog 10 km of 17 km en doortrekken naar de stad Ponferrada. ik zal het zien. Geen 10 minuten zon of weer een verse bui. Je jas heeft geen tijd om te drogen. Slechts enkelingen zijn nog op pad. Het weer betert niet en ik begin er aan te denken om die extra 7 km bij te nemen langs de grote baan en voordorpjes van Ponferrada, dat gekend is van het wk wielrennen in 2014 waar de pool kiakovski goud haalde voor Gerans , Valverde en Van Avermaet.

Maar ik zal pas om 17u arriveren en om dan een albergue te vinden met vrije plaatsen is moeilijk zodat ik via booking.com een superdeal een hostal boek. Reservatie ok. Ik ben nu gerust en kan even zelfs in t-shirt gelopen te hebben verder afdalen. De regen en het water stroomt naar beneden. Ik stap verder, stap voor stap, droog, terug regen constant. Ik trek me op aan een ouder dametje die voor me haar gezondheidswandeling doet. De bruggen worden een marteling, even door het oud stadsgedeeldte lopen maar ook daar trappen, de benen worden zwaar, weer een stortbui. Ik kom moe en kletsnat aan in een modern hostal. ik leg me op mijn bed. pfff  17u30

De zwaarste fysieke dag tot nu toe, omwille van afdaling op stenen paden. Na 3 35-ers vond ik dat ik een eigen bed met badkamer had verdiend.

Al 568 km, nog 207 km

IA In Amore

Advertenties

2 Reacties op “Stapdag 22 Rabanal del Camino -> Ponferrada 36 km 

  1. Knap broer en als je zo doorgaat ben je er vrijdag al. Rustig aan voor je laatste week. Het eindpunt is in zicht en dan moet je je niet optrekken aan een ouder dametje die een gezondheidswandelingetje doet. Mieke zal je met open armen ontvangen. Ik wil hier ook eventjes zeggen dat ik ook heel trots ben op Mieke. Blij met zo’n schoonzusje! Tot horens.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s