Stapdag 18  – El Burgo Ranero – Leon 38 km

Deze morgen rond 5u30 ontwaakt, en mijn Spaanse en Italiaanse kamergenoten waren met hun zaklampje hun rugzak aan het klaarmaken aangezien ik toch wakker was, stak ik het licht aan en waren blij om alles gemakkelijker te vinden, ik blijf liggen want gisteren heb ik beslist om vandaag in 1 stuk naar Leon te wandelen, het is vlak, langs de baan en ik kan het aan. Iedereen die hier is zal hetzelfde doen, via booking.com werden hotels vastgelegd en houden dinsdag een rustdag, Dat maakt ook dat ik mij niet moet haasten en gerust om 18 u kan aankomen zonder de zorgen om een slaapplaats te vinden. Morgen verhuis ik dan naar een ander hostal dat ik al van thuis had vastgelegd, maar tot zondag kon annuleren. Dus morgen een rustdag en bezoek aan Leon.

Deze morgen om 7u15 als laatste de albergue verlaten, het spreekwoord de eersten zullen de laatste zijn alle eer aan doen.

In het oranje , de albergue, die niet altijd open is, daarom geen borden

In het restaurant El peregrino als ontbijt een koffie met croissant gaan eten. Om 7u30 toch vertrokken voor een lange tocht van 38 km. 

Ik voel me net alsof ik ga fietsen zonder fietshelm. Ik denk dat ik wat vergeten ben, alweer zie ik jullie allemaal denken. Mijn schelp hangt nog aan mijn stoel. 

De Sint jacobsschelp die ik van Jean-Pierre en André meegekregen heb, hangt inderdaad nog in het verlaten kamertje in de albergue. Dan maar opnieuw vertrokken. God zij dank.

Mijn buik begint weer te broebelen, een eerste dringende sanitair is nodig bij de eerste bosjes waar blijkbaar al enkelen dit openbaar toilet gebruikt hebben. Wanneer ik op het grintpad loop langs de baan roept een dame, zo zal je nooit Leon bereiken. De Oostenrijkse Betty, haar naam heb ik uit respect gewijzigd, uit de buurt van Wenen neemt me voor iemand anders. Zij op de straat en ik op het pad, praten we, ze mist haar hond meer dan haar man, niet vreemd op de Camino. Waarom deze Camino, ik vertel mijn verhaal en wanneer​ ik over de steen van Christ spreek en ik het moeilijk krijg neemt ze mijn hand vast, na een stilte zegt ze me dat ze 6 ongeboren kinderen verloor, en wanneer ik daarna wat onverstandig vraag of ze kinderen heeft, begint ze te wenen. Ik verontschuldig mij bij het zien van zoveel verdriet en ze antwoordt dat ze blij is dat ze dit kan zeggen, en dat dit is de eerste keer dat ze weent in deze Camino. 

Betty uit Wenen

Ik had nog net lachend gezegd dat de stad wenen in het Nederlands crying is. Een lach en een traan liggen zo dicht bij elkaar. Toeval bestaat niet op de Camino. Ze wil even stoppen en we geven elkaar een dikke knuffel en wensen elkaar een buen camino. Ik loop alleen verder.

Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Even later kom ik ze opnieuw tegen en het gaat goed met haar en bedankt me. Aan de eerste albergue bestel ik een cola, tot mijn grote verbazing komt Claude de Zwitser daar aangewandeld met de Franse Emmerick. Claude komt bij mij op het terras zitten, hij is wat vermoeid, want gisteren heeft hij 50 km gewandeld omdat er nergens plaats was en telkens een dorpje verder moest. Hij sliep in een hostal in El  Burgo Ranero. 

Samen met Claude

Hij vertelde me dat Lieven uit Anzegem ziek was maar met de taxi de afstanden van zijn makkers Martin en Albert overbrugde. Claude heeft deze week in een gite bij hen geslapen. Lieven, hopelijk vlug beter. Mijn buikloop neemt ook weer grotere vloeibaarheid aan, maar in de albergue kan ik even op het gemak zitten en alles loslaten. Blijkbaar is er een pelgrimplaag op gang, ook mijn Spaanse kamergenoot kloeg van zijn darmen. Ik neem afscheid van Claude. Zwaai naar de Russische Olga die blij is met de goeie wifi. Zij stopt in Leon want vorig jaar liep ze al van Leon naar Santiago. Ze poseert voor een laatste foto.

De Russische Olga , stopt in Leon

Ik stop even verder bij de albergue tu Camino waar ik de groeten van Patrick Doornaert over maak die vorig hun eerste pelgrim was. Ik stap verder nog 23 km door de hitte.

Ik passeer Betty, I never forget you, roept ze me toe wanneer ik nog eens buen camino wens, waarschijnlijk de laatste keer maar op de Camino. Je weet dit nooit. 

In Mansella tref ik Emmerick die hier halt houdt voor vandaag. Op de vraag waar de dames zijn. Ze zijn tot in Fromista geraakt en komen volgend jaar terug om in Fromista te starten. En of hij gelukkig is met de nieuwe president Macron, bien sûre, ik koop wat fruit en vertrek voor een lange saaie 16 km langs een hoofweg. Een buikloop probleem doet me in de velden belanden. Claude passeert en wat later passeer ik hem opnieuw wanneer hij even rust. Het is nu op karakter en op 2 cola’s en 1 banaan dat ik de volgende trip onderneem.
Gaan, muziek in de oren, ‘Ier bij oes’ van zesde metaal meezingen, ze verstaan me toch niet, gaan.

Uren langs deze weg, de meesten nemen taxi of bus, ik doe alles te voet

Ik kom niemand meer tegen, iedereen houdt zijn siësta. Niet denken aan wat doe ik hier nu eigenlijk. Gewoon gaan en drinken, fles bijvullen, drinken, de beloning volgt.
Net op het moment dat ik enkele struiken passeer, roepen mijn darmen mij een halt toe, mijn eigen wc rolletje slinkt, alsook mijn hygiënische doekjes, morgen toch aankopen doen.

Weer verder. Tina met you are there bEST weerklinkt, ik wil het best geloven maar nog 10 km. Oja, gedurende gans de dag ben ik deze blog aan het schrijven toch niets te zien. Sorry voor de typfouten. In arcahueja op 9 km staat een Belgische mobilhome uit Genape met 1 man en 1 man.

Zijn ze op vakantie, vraag ik, neen, de een volgt sedert 3 dagen, de andere zware man, na 17 km moest hij stoppen, zijn benen waren te moe en de warmte speelde hem parten. Nu gaat hij naar Saint Jacques, de andere jaren was hij gestart in saint Jean pied de port.

Ik moet verder, warm, zweten, Jean Michel Jarre, onderweg van Vermandere passeren de mp3revue, ik zie weer pelgrims voor mij.

Toch nog even een pauze nemen om de bijna gesmolten chocolade op eten dan volgt een lastig stuk over en langs autowegen, ik voel een blaar op komen en tussen al die hoge gebouwen nergens een kathedraal te bespeuren tot op 2,5 km 2 torens te zien zijn we krijgen, weer moed maar het gaat langzamer. 

Ik sleep me door de voorstad met appartementsblokken, mijn rugzak wordt zwaarder met de kilometer, 25 graden in de schaduw om 17 u. Ik kom aan de kathedraal om 17u30, een foto en op zoek naar mijn​ hotel.

Ik was me en rust, ik WhatsApp met de familie en volg de ordezitting via Skype.

Al 465 km  nog 310 km maar niet voor morgen.

IA In Amore

Advertenties

7 Reacties op “Stapdag 18  – El Burgo Ranero – Leon 38 km

  1. Geert
    Toch al enkele keren buikloop gehad lees ik… Zou eerder wat cracottes of droge beschuiten eten dan bananen… Denk dat deze voor teveel gisting zorgen in de darmen. Verder: idd cola ZONDER PRIK drinken … Hielp me uitstekend destijds in India. Take care of yourself. Beetje kortere etappen misschien. Er is geen haast bij ! Festina lente ! Je bent al heel goed gevorderd. Slaap je bij de zusters in León ? Zorgen dat je om 22 uur binnen bent hoor want wij stonden daar aan gesloten deur. En moeder euverste wos ’n stringe wi intiede ! Grtjs uut Roeseloare !

    Liked by 1 persoon

  2. hallo Geert, mea culpa dat ik nog niet reageerde. Teveel redenen om me te verontschuldigen, ik wil je vooral (eindelijk) feliciteren met uw krachttoer en doorzettingsvermogen. Ik kijk ook elk jaar op met grote bewondering en verbazing naar de jaarlijkse pelgrimstocht van het duo Jean Pierre V en zijne compagnon. Ge moet het maar doen, chapeau ! Ik zag je gisteren via skype op de vergadering en moet toegeven dat ge er met uw baard ‘geleerder’ uitziet :-)) Het nieuws van en over Kuurne verneemt ge verzeker wel via uw vele fans in d’ Orde. Je weet dat onze ordedeken gestunt heeft met ferme reklamecampagne voor Kuurne en de ‘ezel’ op VT4 ivm het nieuwe logo van de Morgen. Christine Coopman en haar lieve man Marc zullen apetrots geweest zijn toen ze de ezel dat ze al jaren maakt, zag overhandigen aan Gert Verhulst. Hier bij ons thuis in HVW was het een drukke periode omdat we 50 jaar Diedjie’s vierder en veel communiefeesten geboekt staan. Dus Bistro Rita draait op volle toeren 😉
    Stel het verder goed en geniet ervan ! Marc VW

    Liked by 1 persoon

    • Marc, bedankt, je hoeft je zeker niet te verontschuldigen, proficiat met jullie 50 jarigen diedjies, was ik thuis dan was ik zeker gekomen, ten eerste omdat ik ook van dat gezegend jaar ben en ten tweede leerde ik in Diedjies Mieke kennen, groeten aan de familie, uit Leon, Geert

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s