Dag 17 – Moritanes – El burgo Ranero 28 km

Gisterenavond zoals gezegd kennis gmaakt met mijn kamergenoten uit Korea en ook met de Ierse Jacky die morgen een andere route zou nemen weg van de baan, langer maar rustiger. Vroeg gaan slapen in een rustige kamer, ook effektieg goed geslapen tot 6 uur tot een Koreaanse wekker afliep. Gaan wassen en vlug naar buiten op het terras de zonsopgang meemaken, intussen kwamen de eerste pelgrims alweer voorbij, onder andere Shirley en Alex, en ook de Canadese Jeanette die er van op keek zo’n mooie albergue te zien, zij besluit daar te ontbijten wat ik ook deed, koffie, vers geperst fruitsap en een grote chocolade koek. Mijn rugzak klaarmaken en ik vertrek ook vroegom 7u20 samen met de Ierse Jacky die een traag tempo heeft, 

ik geniet van de lange schaduwen 

en neem wat foto’s van vroege vogels. In het eerste dorpje wordt ik bijgehaald door Father Sebastian die met Priester Marius aan het babbelen is. 

Wanneer Broeder Sebastian foto’s neemt van alle borden die hij langs de kant tegenkomt , hij is nog erger dan ik, ziet Marius de kans om bij mij te wandelen. De Rijselse Emmerick die ik ook al tijdje tegenkom maar nog nooit meegepraat heb,vraagt hoe het met mijn maag is. Geen last meer van en hij steekt met Sebastian ons voorbij en even later horen we de broeder opnieuw zingen, ik weet niet wat er om 8u normaal gepland staat in zijn klooster maar hij zich aan zijn schema. Marius vraagt opeens aan mij waarom ik deze tocht onderneem. Ik geef hem mijn redenen op en vraag naar de zijne. Zelfmoord van een lector van zijn Oostenrijkse parochie bij Bregenz. De ene dag leest hij voor de kerk, de volgende dag zelfmoord. Zonder reden. We lopen stil naast elkaar. 

 Een sanitaire stop is ook voor priesters noodzakelijk. Ik loop allen verder en luister opdeze zondag naar klassieke muziek want het is inderdaad constant langs een grintpad naast de weg lopen, afgesvheiden door struiken en gras. 

Bij een Middeleeuws brugje is Jeanette samen met Marius bij mij gekomen en ik loop verder bij Jeanette, Je loopt eigenlijk nooit lang bij iemand en wanneer iemand stopt, loopt de andere gewoon door. Zo zijn er ook hier Poolse pelgrims die met briefje op hun rug lopen, do not talk to me , i do the camino in silence. Samen lopen we sahgun binnen en Jeanette houdt een koffiebreak waar ook mijn Koreaanse vrienden hun 2e ontbijt nemen. 

Ik trek verder de stad in een bij een ruine van een klooster, eet ik een appel en banaan, vul mijn drinkfles en ga dan ook op stap. Ik kom bij de 4 Koreanse vrienden. Ik loop samen met Emely , dit is haar 2e naam, die zelf gekozen heeft toen ze Engels leerde uit een ganse lijst.

10 km of 2 uur praten we , haar vrienden kunnen ons tempo niet volgen, Ik zal niet alles herhalen van deze 28 jarige Zuid-Koreaanse die op vroege leeftijd uitgeweken is met haar vader naar Nieuw-zeeland, waar ze met een diploma van bachelor econonie in een bank werkt, ze doet dit niet zo graag en wil na de camino gaan studeren voor Finacieel Analyst in de Informatica en deeltijds werken. Haar vriend die in Nieuw-zeeland achtergebleven is ,is niet mee omdat hij daar al een wandeling van 4 km lastigvindt. Ze is ook catechiste in Zuid-Koreaanse gemeeschap parochie werkinng, waar ze met andere catechisten aan jongeren van 4 tot 16 jaar iedere zondag aktiviteiten plannen maar ook naar de mis gaan, daarnaast organiseren ze ook kampen. Over de situatie in Zuid-Korea vreest ze Donald Trump, maar zegt dat ze niet meer terug zou kunnen, te druk, iedereen heeft daar bijna 2 jobs. Liever het rustigere Nieuw-Zeeland. Ze krijgt bericht van Iris dat ze in het volgend dorp dat wij intussen bereikt hebben ze zal stoppen om te eten. Ik besluit dit ook te doen bij het einde van dit doods dorpje waar ik aan Paulo Coelho moest denken. Dromen zijn een saaie zondagmiddag geworden waar er niets gebeurd.

 Ik verlaat het dorp daar waar de Canadese Jeanette wat aan het eten is, Net voor een huis waar 1967 in smeedijzer werd verwerkt. Ook toevallig want we zijn beiden van 1967, zij van 6 en ik van 7 oktober, tijdens het eten nemen  we d nodige selfies en foto’s. 

zij vertrekt en de 80 jarige Spaanse eigenaar , komt naar me toe, waar ben je van , versta ik in het Spaans, Belgica, ah Koning Fabiola, wat inderdaad zijn leeftijd verraade. ik ga op pad en ik ben nog geen 100 m verder of er komt daar een man op mijn pad met een volggeladen ezel. Mijn ogen blinken en ik begin een gesprek met deze hongaar Roland die een eigen blog en facebook pagina heeft.

Hij is op weg met zijn 20-jarige ezel op camino van Porto over Santiago en nu naar Turijn. Hij heeft ook de andere richting gedaan en laat dan de ezel tijdens de winter op de eindplaats om in de lente opnieuw te beginnen, hij is op 1 februari in Porto begonnen en doet 20 km per dag. Hij is vol enthousiast over mijn ezelsspullen, ezelsticker op mijn fles, ezeltje aan mijn rugzak, sleutelhanger  I love Kuurne en neemt van alles foto’s. Hij heeft zelfs een eigen camino stempel met een ezel. Hij heeft me zijn laatste postkaart want hij vindt het zo speciaal dat eriemand ook zo zot van ezels, Intussen komen mijn Koreaanse vrienden er ook bij, ze zijn zot van de ezel, We wensen elkaar een buen camino met een stevige handdruk. 

http://rolandante.blog.hu/
Zo’n tof moment tijdens deze camino. Ik loop nu naast Iris, de  vriendin van Emily , en mijn babelgenoot voor de rest van de tocht. Deze 27 jarige vrijgezel werkt bij een Nieuw-Zeelandse televisiezender die 24 uur op 24 uur uitzendt maar 2 uur eigenprogramma’s, zij zorgt voor de planning, na de breuk met haar vriend heeft ze in een depressie gezeten, want haar familie was in Korea gebleven, maar door veel te werken is ze er door gekomen, na de camino gaat ze terug naar haar geboorteland waar ze veel kan werken en 1 of  meerdere jobs uit te oefenen. ze is nog vol energie en ik voel het want ik moet een tandje bijsteken om haar te volgen.

 Ze heeft nog een 2 jaar oudere zuster en de gesprekken gaan over 2 zussen , zoals Ella en Kato , over kleren dragen van elkaar,over leren autorijden, dat ze in conflict kwam met haar moeder over het autorijden, herkenbare situaties. Ze zegt dat in El Burgo Ranero het al druk zal zijn en wanneer we daar aankwamen neem  ik afscheid op zoek naar ee albergue . De eerste la laguane om 14 u alcompleto, ik was 1 te laat, ik laat de municipal links liggen zoek de 2e zprivate albergue, in een leeg huis roep ik Hola. 

Een spaanse oudere dame komt in haar epongen training , Belgica, francais, het gesprek verloopt in het Frans, ik ben de eerste en kan boven in de oudere albergue een bed kiezen in een kamer van 3 bedden.

Ik ben kontent van mijnsaaie wegen dag, maar toch leuke gesprekken gehad, de ene dag loop je constant allen, de andere dag constant in gesprek. Op deze wegen was dit welkom, want weinig landschapsfoto’s vandaag. Morgen een verrassing….

Al 427 km nog 348 km

IA In Amore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s