Stapdag 14 Hontanas -> Boadilla del Camino 29 km

Vanmorgen was ik vroeg op, om 10 voor 6u was ik al aan de wastafel en om 6u was ik de eerste die om een ontbijt vroeg. Terug op de slaapzaal ging ik op zoek naar mijn naar beneden gevallen materiaal, die onder het onderste bed lag, met mijn gsm lamp de open gesperde zak mee genomen, dus kan het zijn dat er wat verloren gegaan is, maar op het eerste zicht niet. Het gastenboek invullen met de melding dat het internet op niets trok, om 10 voor 7 was ik op pad in de schemering, bewolkt, maar niet te fris. Ik kon nog net een oranjegloed van de zonsopgang waarnemen. 

De foto’s van voorbije dagen moeten jullie jammergenoeg missen, bij beter internet, post ik wel weer eens een fotoalbum.

De volgende gedachten komen bij me op, ik zie mezelf als een huisjesslak lopen, ik met mijn huis op mijn rug, ik heb wel te veel mee maar ok, ik gebruik het allemaal. Ik ben een slak die op zijn staart​ loopt. Bijna 14 dagen al, de tijd gaat snel en ik heb me nog geen seconde verveeld.

Deels komt dit door het goeie weer, mijn goeie conditie en de vele ontmoetingen. Het feit dat ik door mijn nonchalence van alles vergeet of verlies, is mijn grootste probleem, maar daar lig ik niet wakker van.

Ik kom tijdens deze wandeling onze duitser Heinz tegen en ik vraag zijn naam “Gilmar” antwoordt hij en dacht opnieuw dat ik al veel verder zou zitten. Onderweg ontmoet ik yoga-leerkracht Shirley in haar fietskledij met haar vriend. In Castrojeriz bemerk ik dat ik iets verloren heb, alweer, mijn pet opnieuw. Ik kijk achterom en zie niemand zwaaien.

Shirley zegt dat er een zware klim aankomt en nadat ik in een winkeltje brood en 1 tomaat kocht, zie ik wat verder een shop. As Adventure in het klein, bergschoenen, rugzakken, ponchos, petten. Ik zie direct een pet gelijkaardig aan de mijne. Tim een canadees is ook aanwezig omdat hij kleine rugzak nodig heeft. Zijn grote rugzak is hij laten overbrengen omwille van rugpijnen, een dagje rust. 

Tijdens de beklimming kom ik bij Jeanette, ook Canadese. Ze is alleen, want vriendin Hannah moet het rustiger aan doen, hoe doe je dit hier. De zon doet weer zijn werk en ik ben blij dat ik precies dan dat winkeltje tegenkwam want zo’n winketljes zie je hier niet zo vaak.

Ik moet Jeannette tijdens de beklimming laten gaan, want ik stop regelmatig voor het nemen van landschapsfoto’s. 

Op dit moment heb je de pelgrimmers al wel eens tegengekomen en vormen er zich groepjes, vooral jongeren, boven volgt dan een prachtige afdaling met de frisse groene kleuren van de akkers en weiden die een prachtig lappendeken vormen. ’s Middags maak ik onder de kerktoren van het laatste dorp mijn sandwich klaar onder het goedkeurend oog van 4 ooievaars en evenveel Franse bejaarden. Ze wachten blijkbaar op een auto aan het kerkplein. Om halfeen stap ik onder een bewolkte hemel gezwind door de besproeide akkers naar mijn eindbestemmig 8 km verder. Om 14u bereik ik al het kleine Boadilla del Camino.

De knusse albergue met binnentuin met zwembad loopt al aardig vol, de hospitalero weet niet waar zijn hoofd staat als hij mij een bovenbed aanbied. Ik verneem van de Engelse Alex dat hij om 5u al vertrokken was, om de sterren te zien, in een bewolkte hemel en hier al om 12u was. Om de eerste te zijn moet je al in deze ratrace om middernacht op staan bij wijze van spreken. Camino, even tot rust komen, wordt door velen anders bekeken, rennen naar de Albergue en daar dan met een pintje op het terras rusten. Ik ga liever later want deze morgen hoorde ik wel vogels, maar zag ik ze niet. De was gedaan, de blog van gisteren upgedate, wat geslapen, ja, gaan eten om 19u aan tafel met Canadees Tim, Russische Olga en father priester Sebastiaan van Duitsland, die hier de tijd van zijn leven meemaakt. De eerste nacht al sliep hij bij drie jonge meisjes. Zijn ogen glunderen, ook hij was om 5u vertrokken.

Na het voortreffelijk eten voor 10 euro, schrijf ik deze blog.

Oja, mijn oordopjes zijn in de vorige albergue achter gebleven, maar ik had er 2 apart verstopt.

Griet zit een dag voor en zit bij de zusters van Santa Maria van Carrion de los Condes, volgens father Sebastiaan een belevenis, de zingende zusters zouden ook op youtube te vinden zijn. Dit is de bestemming voor morgen.

Al 346 km, nog 429 km 

IA In Amore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s