Stapdag 13 Burgos – Hontanas 34 km 

Dit is een tweede versie – omdat de eerste verdwenen is door slechte internet en synchronisatie naar mijn blog, ik probeer mijn bericht te herhalen. 

In Burgos goed geslapen en om 7u30 op pad door de stad, want mijn hostel was in het begin van de stad gelegen. Ik wandel door de stad op zoek naar een mooi plaatsje om te ontbijten. Aan de kathedraal zie ik de Noord-Engelse Esther al de moeite doen om aan de zitbank met de compostelaganger een selfie te maken. We wisselen onze camera’s even uit om foto’s te maken. Ik stap het cafeetje binnen en bestel een ontbijt. Koffie ‘American’ fruitsapje en een ontbijtkoek is hier het gebruikelijke ontbijt, prijs varierend van 2 tot 3 euro. Met zicht op de kathedraal geniet ik van de passerende pelgrims. Even later ben ik zelf op weg op zoek naar een winkeltje om brood en tomaat voor mijn sandwich, dan moet ik daar niet meer aan denken.  

De weg vond ik niet en ik besloot om de rivier te volgen tot ik de pijlen en de pelgrims tegenkwam. Ik neem mijn wandelstok en schijf hem open. Hij voelt ruwer aan dan anders. Het is de mijne niet ‘mijn ezelsstok is verwisseld’ verdorie, hoe kan dit nu. De enige plaats waar dit kan gebeurd zijn is in de bergruimte van het hostel toen daar verschikkende rugzakken en stokken stonden. Ik hoop nu op een mirakel dat ik tijdens de camino mijn stok zal terugvinden. Ik plaats een bericht op sociale media, je weet nooit om hem terug te vinden. Ik laat mijn dag daardoor niet vergallen. Ik zie pelgrims en 1 daarvan is een bekende. 

Ik zie Claude, de Zwitser, we wisselen even wat over hoe het is, hij heeft het moeilijk met zijn blaren en zijn vriend die hem in steek liet om verder mee te wandelen. Ik heb veel kilometers te doen, 34 km, en wens hem een buen camino, ik zie hem misschien niet meer.

Toen ik aan de verkeerslichten een vreemde vogel hoorde had ik niet door dat het geluid om over te steken was. Op de tonen van Dido loop ik de universiteitswijk uit en kom in paden vol vogels. Mijn camera staat niet stil, omdat het moeilijk is om foto’s op te laden via deze blog. Met de trage internetsnelheid is het wel mogelijk om ze op te laden op mijn facebookpagina voor mijn vrienden, sorry. In de namiddag nadat ik mijn eigen broodje gemaakt had en gerust had, ging ik in de hitte verder. Het leek of ik alleen op pad was. Mijn pad werd gekruist met reptielen, vogels, vlinders en landschappen die ruwer werden.

Enkel Bernadette samen met Bernadette, 2 Franse gepensioneerde dames uit de buurt van Saint Etienne zijn 2 weken op pad tot vrijdag. Daar doen ze volgend jaar weer verder. Ze zijn gevolgd door anderen met een auto die hun bagage meehebben. Die auto rijdt dan naar de albergues of kleine hotelletjes om hun plaatsen te reserveren. En wij maar met onze rugzak mee als laatste toekomen en geen bed meer hebben. De ezels die dit zo doen zijn blijkbaar een minderheid geworden. Mijn Frans moet zo slecht nog niet zijn want ze vroegen van welke regio uit Frankrijk ik was. Dit was een 2e maal want Sophie, de dochter van Louis van de camino-nette zei dat ik een voie sacree had.

Het was warm, droog en er was geen wind, wel 300 windmolens rond mij die werkloos toekeken hoe de pelgrims zwoegend op deze vlakte uitkeken naar een dorp die niet dichterkwam omwille van dat het in een put lag.

Mijn drinkwater raakt op, mijn pulle is leeg en mijn camelback in mijn rugzak ook, 2 liter in 10 km want in die afstand was geen drank te verkrijgen, zelfs de vogels zoeken nu de onderkant van de bomen voor schaduw. Vlinders komen uit. Nog 1 km zonder drank zal wel gaan, geen schaduw. Er is 1 boompje die schaduwt biedt aan 1 man, er zit iemand, ik loop door tot opeens voor mij Hontanas verschijnt met een kapelletje en een waterfontein. Ik stap de eerste albergue binnen, het is 16 uur, 34 km op de teller.

Ik douche, ik doe de was, ik drink een pintje.

Esther is er en Magda de Poolse boomingenieur van Polen die in Los Arcos 1 van de 4 in onze kamer was. De Nieuw Zeelandse Shirley die blijkbaar een Spaanse vriend hier op de camino heeft. Ik ben te laat voor de reservatie van de menu. Ik loop het dorpje in, aan een café met betere wifi ontmoet ik Alex opnieuw, samen met een Schot Roy zitten ze een biertje te drinken, ik doe mee, ik besluit in deze albergue te eten en reserveer. Aan de andere kant zit de Canadese Jeanette met de New – Yorkse Hannah. Bij het eten om 19 uur word ik mijn plaats aan tafel aangewezen bij Hannah, Jeannette en de diepgelovige Roemeense Marius, die al over mij gehoord had door Sigi, die ik medicatie kon geven. Hij is gelukkig ook al in Burgos en ook door de Zuid-Afrikaanse John die moest achterblijven in Burgos omwille van voetproblemen en op doktersadvies moet rusten. Ook Hannah, die ik Los Arcos met mijn schaartje kon helpen, moet het rustig aan doen en zal kortere etappes doen.

Ik ga na het eten even binnen in de kerk, waar Marius geknield zit te bidden, ik steek een kaars aan voor vrienden die het gevraagd hadden.

Wanneer ik nog probeer dit bericht te posten, lukt het niet. Ik besluit te gaan slapen, iedereen in mijn kamer ligt al te slapen tien voor tien.

Ik slaap bovenaan, mijn zakje met al mijn materiaal en oordopjes valt naar beneden, achter mij, gelukkig wordt mijn onderligger niet geraakt, want er zit een zware powerbank in van 400 gr. Ook mijn oordopjes en er zit een snurker. Pech, ik kan toch de slaap vatten.

Al 317 km – nog 458 km 

IA In Amore

Advertenties

Een Reactie op “Stapdag 13 Burgos – Hontanas 34 km 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s