Dag 10  Granon – Villafrancia Montes de  Oca 28 km

Vanmorgen vroeg op, uitzonderlijk goed uitgeslapen om met 20 mensen op matten te slapen, mijn buren rechts waren Spaanse boomzagers die blijkbaar de nacht hadden. Ze waren pas rond 2u op hun mat verschenen, maar moesten hun werk inhalen en evenveel bomen omzagen als de anderen. Misschien was de vorige post wat lang, kan zijn, want van 3u tot 5u werd aan geschreven niet via mijn keyboard maar gewoon op mijn smartphone. Om 5 u ging ik weer slapen tot 6 u. Ik was een van de eerste op om al mijn rugzak in het donker met mijn hoofdlampje klaar te maken. Om 6u30 gingen we aanschuiven om het ontbijt te nemen in het gezelschap van de Londense Alex en de Floridaanse Scarlet en de onverstaanbare Ier. 

We spreken over fotografie. Griet vertrekt en buiten op het pleintje is Hannah een Amerikaanse uit New York haar blaren aan het verzorgen.

Ze is aan het sukkelen en ik help haar met 1 van mijn schaartjes. Ik heb hier waarschijnlijk het meest gewicht mee van rugzak, maar dankzij Mieke is mijn medicijnzak (1 kg) die ik voor mezelf nog niet geopend heb, eindelijk eens van nut. Ik ga op het midden van het kerkplein staan om blog up te daten, wifi van een bar, een eerste maal geld afhalen in 10 dagen, de 300 of 30 euro per dag raakt op, de ene dag is het wat meer.

Ik vertrek in een beregend Spanje, de wolken voorspellen nog regen, dus doe ik mijn regenjas aan.

Ik stap goed door en kom bij Griet, we spreken af dat we als we elkaar passeren geen buen camino of goeiedag zullen zeggen, en we spreken af dat wie eerst in de specifieke Albergue is, een bed reserveert voor de ander. We hebben het nog even over gisterenavond over de geloofservaring die we beiden hebben beleefd. Het bestaan van God, een godsgevoel door het door te geven aan de mensen. Een knuffel aan de wild vreemde die je ’s nachts wakker houdt door zijn gesnurk, je kan het hen vergeven. Na een uurtje zeggen we utreia. Griet haar man gaat eind dit jaar in pensioen en ze zou haar droom nooit kunnen doen, dacht ze, daarom doet ze dit nu voor zijn pensioen.

John , Zuid Afrika

Wat verder ontmoet ik John een Zuid-Afrikaan van Portsmouth die ons eigenlijk kan verstaan, ik laat hem Stef Bos horen met een Afrikaans liedje, hij vindt dit leuk en zegt dat ik zeker eens naar Zuid-Afrika moet komen. Hij stopt even en ik ga naar het kerkje, het is gesloten. Ik eet wat en net op dat moment komt een oud ventje de kerk openen, ik loop mee binnen, zet een stempel. Loop even rond, steek een kaarsje aan en ga weg terwijl hij in een zijartaal staat bidden. Ik ga weg en enkele seconden later sluit hij de deur achter zich weer. Toeval? Ik doe de cover van mijn rugzak aan, want ik zie regenwolken. Ik passeer John opnieuw. Stef Bos? vraagt hij.

Neen, Coldplay, Waw, reageert de vriendin van Hannah, dat was het beste concert dat ik ooit gezien heb in Toronto. Jeannette, een Canadese, gaat mee in pas, ze zegt onmiddellijk dat ze de Camino doet omwille van een mijlpaal in haar leven.

Wat ik anders nooit doe maar deze keer wel is het vragen naar haar leeftijd. Becoming 50. Ik kon het weten, me too, oh no, wanneer is je verjaardag ? 7 OKT, you must been kidding, 6 oktober, ze is dus 1 dag ouder. Ja, de een wil een Harley voor zijn 50ste, ik wou de Camino. Ik heb een Harley Davidson op mijn 40 ste gekocht, lacht ze. Het Europees model met kleinere tank. Haar ouders zijn uitgeweken Nederlandse Friezen. Boeren die in Canada hun geluk beproefden. Ze is gehuwd, ook met een van Nederlands afkomstige boer. 3 kinderen: 2 dochters: 25, 24 en 1 zoon, 21. Ze werkt naast de boerderij ook als therapeut en relatiebemiddeling. Het begint nu harder te regenen en waaien en de renjassen en poncho’s komen boven.

Ik, Jeannette, Juvan

We komen bij Juvan, een Amerikaanse Nepalees van San Francisco, een software programmeur die het wiel opnieuw wil uitvinden, dat zegt hij toch. Hij was vorige week in Holland en zag op tv in Utrecht “boer zoekt vrouw”. Met Jeanette in de buurt toepasselijk. In Canada en Amerika is dit blijkbaar niet zo gekend.

We stappen flink door, maar Juvan die iedere dag 40 km wandelt, moet lossen. Door de aanhoudende regen, gebeurt een uitzonderlijk iets, ik neem zeker een uur geen foto’s. Aangekomen in Belgrado, stap ik samen met Jeanette de Kerk binnen. First mental food, than the good, zegt ze voor we een bar binnen gaan. Ook Juvan en 2 Fransen: een zoon en vader, zitten er. Ik bestel om te verwarmen een pizza. Jeanette diept een verhaal op van een Belg die door Canada trok en bij boeren ging werken. Ook bij hen klopte hij aan tijdens de aardappeloogst. Hij werkte bij hen en ze hielden contact, die Belg een zekere Peter trekt nu met één ezel door de wereld, wie is die Peter? Weer een nieuwe vraag die oprijst. Haar man gaat ze vragen de gegevens door te sturen. Via de wifi even videochat met het zonnige Kuurne, Kato is aan de betere hand 😁 

Jeannette zoekt Hannah op en ik trek na een grote pauze van een uur alleen verder door de velden in de regen. Ik voel me goed en met stevige nummers van Coldplay stap ik goed door.

Het is echt Flandrien weer en het doet me denken aan die zondag toen ik in een zelfde weer de oude Kwaremont, de Paterberg en de Koppenberg beklom. Ik besluit niet te stoppen en die 10 km in 1 stuk te gaan. Ik ga iedereen voorbij, ik vlieg door de regen. De hevige wind pal op de neus doet je enkel naar de grond 2m voor jou te kijken. En toch kan ik hier zo van genieten.

Ik kom bij Juvan die een halfuurtje voor mij de bar had verlaten die in gezelschap was van Scarlet bij wie ik ’s morgens aan tafel zat. Ze ziet af en ziet op mijn gezicht dat ik dit weer leuk vindt. This is Belgium weather. I  live in Florida. Ik zeg dat ik naar Albergue San Anton Abad trek en ook voor Griet een bed zal reserveren. Okay, we zullen elkaar daar zien. I want to dinner with you, roept ze. Ik blijf doorstappen, enkel onderbroken door een spelletje dat vogels met me spelen over een afstand van 200m. Ik probeer een foto te nemen, ze vliegen 20 m verder. 

Het waren Speelvogels. Ik kom in de hagel aan in het 3-sterrenhotel, zo leek het, maar op de achterkant was een mooie Albergue. Ik reserveer na contact met Griet die nog  5 km verder zit dat er bed is voor haar en ook de Deen Jens er is. Deze berichten geven haar vleugels en u ook zij geniet van dit weer’. You are Crazy. Your Belgians, zegt Scarlet. Douchen, wat wassen, maar drogen buiten lukt niet zo goed met de buien. Om 19 u gaan we eten, Jens een Deen die Griet had ontmoet, maar mysterieus was verdwenen en opnieuw opdook, Griet en de Boliviaanse Scarlet. Die als modeontwerpster in Florida niet langer voor een ander wil werken maar na de Camino zelfstandig wil beginnen met eigen collecties. Ze is gescheiden en haar kinderen, 11 en 8, zijn bij haar ex. Diepgaande gesprekken over waarom de camino en wie zijn we en wat we geworden zijn. Blijkbaar gingen zo wel Griet en Scarlet na beiden in internaat gezeten te hebben, de stap zetten naar het klooster, Scarlet, de knappe Boliviaanse was te gevaarlijk voor de priesters in opleiding naast het klooster en mocht niet. Ik zeg dat ik een bescheiden jongen was, maar dat dit veranderd is door Koning Ezel te zijn. You shy, you are kidding, you don’t stop talking. We genieten van elkaar en het lekker eten, oa konijn en tirasimu met wijn en water in een mooi kader voor 12 €.

Want morgen gaan we weer elk onze weg, wie weet zien we elkaar nooit meer.

We kunnen gaan slapen en er blijken geen snurkers in de zaal te liggen 7 € voor een stapelbed.

Al 247 km, nog 528 km

IA in Amore

Advertenties

2 Reacties op “Dag 10  Granon – Villafrancia Montes de  Oca 28 km

  1. Door de wind, door de regen, dwars door alles heen….
    Zo is het ook met het leven…regen en zonneschijn, maar blijven doorgaan… want na regen komt zonneschijn en ben je sterker dan voorheen.
    Regen, wind ,hagel, wolken….het levert dramatische taferelen op, die de schoonheid van de natuur benadrukken. en het gevoel dat je echt leeft… Proficiat met je prestatie !! Je bent nu een echte Flandrien !!

    Liked by 1 persoon

  2. Door de wind, door de regen
    Dwars door alles, door alles heen

    Ik zie je voor me, met m’n ogen dicht
    Ik kan je voelen, met m’n hart op slot
    Ik hoor je praten, maar je bent er niet
    Je bent er niet

    En ik voel me verloren
    Als ik jou moet verliezen
    En ik blijf van je dromen
    Want ik kan je niet missen
    Ik kan je niet missen

    Door de wind, door de regen
    Dwars door alles heen
    Door de storm, al zit alles me tegen
    Door jou, ben ik nooit alleen

    Ik voel je naast me
    Als ik ‘s nachts op straat wil vergeten
    Wat in m’n ogen staat geschreven
    Je moest eens weten
    En ik wil me verliezen
    I
    n de roes van een winnaar
    En ik zou willen schreeuwen
    Maar ik kan alleen zingen
    Ik kan alleen zingen

    Door de wind (Door de wind), door de regen
    Dwars door alles heen
    Door de storm (Door de storm), al zit alles me tegen
    Door jou, ben ik nooit alleen

    Door een zee van afstand
    Door een muur van leegte
    Door een land van stilte
    Door een muur van leegte

    Door de wind (Door de wind), door de regen
    Dwars door alles heen
    Door de storm (Door de storm), al zit alles me tegen
    Door jou, ben ik nooit alleen
    Nooit alleen
    Door jou, ben ik nooit alleen

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s