Stapdag 07  Los Arcos – Logrono 27 km

Vooraleer te gaan stappen moet je eerst slapen, om 22 u precies ben ik naar mijn afgescheiden ruimte gegaan waar er 2 stapelbedden staan, ik lag onderaan dat ene bed en de Nederlandse Trude lag, zoals je weet, boven mij. Ik had mijn oordoppen in mijn oren gestopt en ik sliep onmiddellijk.

Rond 00u03 hoor ik opeens huilen, hard huilen, het is net een hond die aan het janken is, maar het is blijkbaar een jongeman waar van de stoppen even doorslaan. Heel de zaal en de bijzaaltjes komen wakker, want een Spanjaard steekt het licht aan en ze proberen hem te kalmeren. Het gehuil en getier maakt blijkbaar ook de Vlaamse hospitaleros wakker want Jan komt naar boven. Er wordt geroepen, ‘I am angry, no police’, blijkbaar krijgt Jan de man gekalmeerd en het licht gaat uit.

Trude maakt van de gelegenheid gebruik om in het licht naar het toilet te gaan, kan ik even gebruik van maken…

Het spookt in je hoofd, wat is er met die jonge man gebeurd, komt hij zich zelf tegen of zo, ik kan de slaap niet vatten tot er rond 2 uur een man nog op zoek gaat naar zijn bed. Hij gaat naar het toilet en laat het licht branden. Ik maak daar nu ook gebruik van naar het toilet te gaan, want je wil niet in het donker tegen een bed te lopen en iedereen wakker te tieren of een blauwe teen oplopen en je camino om zeep helpen.

Intussen zijn de snurkers in actie geschoten, ik denk dat er een menselijk mechanisme in werking treed dat er bij snurkers een synchronisatie optreed. Ook het proberen stilleggen van snurkers heb ik gehoord, een paar keer klakken met je tong, maar dat haalt weinig uit. Ik ben intussen in slaap gevallen tot om 5u30 de eerste pelgrims zich al klaar maken om te vertrekken, om 6u hoor je overal telefoonalarmen afgaan, maar die staan niet allemaal gesynchroniseerd. En de snuggere oudere Spanjaarden vinden er niets beter op het licht voor iedereen aan te steken. En ze beginnen luidop te roepen en te praten.

Wat? Gaan die nu al starten, je ziet geen snars buiten, wat het nog erger maakt, aan hun rugzak hangt een papiertje (zie foto), om hun rugzak naar een volgende albergue te brengen. Aangezien ik nu toch op ben, schrijf ik de blog. Na 7 uur wordt het erg stil, Enkel Trude en ik zijn nog aanwezig.

Trude voor ons bed

Iedereen is al de deur uit, wat is hun camino geworden, een race tegen de tijd om zo snel mogelijk weer een bed te veroveren? Er zijn blijkbaar 2 soorten pelgrims, ik ben van de andere soort. Ik  was me en maak mijn rugzak klaar. Trude zegt dat er gisterenavond iemand op de deur beneden heeft staan bonken en roepen, blijkbaar heb ik dit niet gehoord. Jan bevestigd dat, hij was die man die zich boos maakte omdat hij niet wist dat de deur om 22u dicht gaat of vroeger en dat het stil moet zijn en om 22u30 gaat het licht uit. De regel van om 6 uur het licht aan te steken, daar is geen sprake van. Hij was boos en daarom is hij zo beginnen huilen, waarschijnlijk wat te veel gedronken. Ik vraag of dit dikwijls voorkomt zo een hilariteit in de zaal. Neen, uitzonderlijk, het is de eerste maal, het moet wel lukken dat ik er weer bij was.

Buiten aan het koffieautomaat nemen we een bakkie koffie en Emerick een Jonge Fransman uit Rijsel mag tussen 2 Koreaanse meisjes poseren voor een foto. Ik neem afscheid van de vrienden van het Vlaams Genootschap . Het is kwart voor acht, het is fris maar niet de voorspelde 2 graden en de zon is aan het komen.

Luc De Bolle, voorzitter van het Vlaams Compostelagenootschap

We zwaaien Luc De Bolle, de voorzitter van het Vlaams Genootschap, uit, wanneer hij als de Paus uit onze kamer hangt, dat heeft hij zelf gezegd.

Trude zegt dat ik waarschijnlijk voort wil gaan, maar we stappen de eerste 7 km samen door de velden, Trude is een gescheiden lerares die sociale vaardigheden als waardige les geeft aan studenten verpleegkundigen, ze kan ook overuren en verlof opsparen en dat heeft ze nu aan haar verlof gekleeft om de Camino te lopen vanaf Roncevalles, morgen stapt ze even op de bus in Longrono om naar Bilbao te rijden voor het guggenheimmuseum te bezoeken om dan de volgende dag terug naar Logrongo te komen. We praten honderd uit. We komen Heinz tegen, allez, ik vraag opnieuw zijn naam en hij schrijft het op. Het begint ook met H, dus zoveel scheelt het niet, maar op mijn smartphone heeft de automatische spellingscontrole zijn naam omgezet naar Helmund maar dat is het niet. Onderweg kwamen we ook opnieuw Dr John en Robin, die last had van blaren, en het andere Australisch koppel tegen, ze hadden uiteindelijk een rustige Albergue gevonden. Ik zeg dat hij geluk had dat ze 5 minuten te laat in onze Albergue kwamen. We lachen allemaal en we trekken verder. Intussen praten we over van alles en nog wat. Voor we het beseffen zijn we in Sansol waar we ontbijten op het terras van een winkeltje die alles heeft voor een pelgrim. Ik neem een stokbrood en een croissant, koop wat kaas en maak mijn eigen sandwiches met mijn Zwitsers mes.

Trude

Trude heeft 3 kinderen van 28, 27 en 25, houdt van wandelen en op reis gaat ze nooit alleen, buiten deze Camino, maar dat is geen reis dat is een beleving of zowel De John zei: ‘This is not a walk, this is the Camino’.

Meestal met je schaduw voor je

Links Dr. John

in het winkeltje in Sansol

Intussen was Claude, de zwitser vertrokken, hij had ook een slechte nacht gehad. Hij vertrekt, ik zou hem wel inhalen. We brunchen want het is al 9u30, vanmorgen had ik een appel als ontbijt genomen. Het is een verzamelplaats van nationaliteiten geworden. Ik neem afscheid van Trude en de Australische koppels. Buen camino.

Ik luister naar muziek van Mumford en Sons, ideaal in dit landschap, en na een stevige beklimming naar Torres del Rio wil ik het kerkje dat niet groter is dan onze living bekijken, maar een dame vraagt 1 €. Er was volgens mij nauwelijks iets te zien. Ik ga door glooiende landschappen en steek de Spaanse dames voorbij die gisteren op dat terras het hof werden gemaakt door enkele Duitsers, wanneer ik even verder foto’s neem vragen ze of ze een van mij mogen nemen, dit is intussen mijn Facebook omslagfoto. Het zijn Ana en Nati, beiden uit Barcelona.

Foto genomen door Ana

Ana en Nati uit Barcelona

Ana, layout designer voor een theater, is het vlotst in het Engels. Nita organiseert reizen en heeft het moeilijk wanneer het stijgt. Ze zegt dat ik niet moet wachten, maar ik zeg dat ik tijd heb. Hoe zou je zelf zijn als je met 2 mooie dames op stap bent. Gesprekken over Barcelona waar we vorig week waren, ik toon hen de foto’s op mijn gsm, waw, zo zagen ze Barcelona nog nooit. Samen doen ze ieder jaar een stukje van de Camino en niet in volgorde. Morgen gaan ze terug naar huis. Een uurtje later willen ze rusten en ga ik verder, intussen was ik opnieuw Claude gepasseerd maar was ik te druk in gesprek. Ik zet vaart naar Vania, waar ik in een supermarkt aan normale prijzen fruit koop voor morgen.

Ik kan nog net de kerk van Vania binnengaan en opnieuw de barokke stijl bewonderen en een stempel ophalen. Samen met een Engelse vrouw worden we om 13 u buitengejaagd. Cloture.

Barok in Vania

Ik eet wat tapas in een bar recht tegenover de kerk. De Britse dame heeft hetzelfde idee. Nog 9 km naar Logrono, ik kom Marc de Amerikaan tegen en Heinz of Helmund, ik durf zijn echte naam niet meer te vragen. Zijn strooien hoed is al gescheurd.

Ook de Amerikaanse lady’s die naast mij zaten in het restaurant waar ik ‘my wallet forgot’; ‘Oh you were lucky’, houden een goede stap aan.

Bijna in Longrono hoor ik mensen zingen. De Koreanen Kelly en Janse zijn happy to be here. Er is een grote Zuid-Koreaanse organisatie die de Camino promoot. Ook is het zo dat voor Koreaanse meisjes de camino een stap naar volwassenheid is, heb ik horen zeggen.

Zicht op Viana

Kelly en Janse, Korea

Rond half vier bereik ik samen een albergue met de Britse dame, die eigenlijk een Amerikaanse is die in London woont. Er is plaats, er is iemand en er komt nog 1 iemand achter. Het zal een rustige nacht worden in een één jaar vernieuwde luxe albergue. Ik rust, loop even het stadje in, ga eten en schrijf deze blog.

Mijn bed links in een kamer die ik deel met 3 dames; 2 Spaanse en de Britse dame

al 162 km – nog 613 km

IA In Amore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s