Avond in Los Arcos

Als ik offline ben, kan ik mijn vroegere berichten niet zien. Daarom kan het zijn dat ik dingen opnieuw vertel. Toen ik gisteren namiddag klaar was met mijn was en rugzak en mijn oordopjes al klaar te leggen, wou ik het stadje intrekken. Wie staat hier beneden? Dr John. 5 minuten te laat om 4 bedden te hebben. Samen met zijn vrouw Robin die het moeilijk heeft met haar benen, waren ze tot mijn verrassing in Los Arcos geraakt. Ik had hen nog ’s morgens gezegd dat ik mijn bed al klaar stond. Ik hoefde me niet schuldig te voelen want toen ik hier aankwam, waren er nog voldoende. Maar meer en meer lijkt het er op dat als je gewone etappes doet zoals je ze overal in de boekjes vindt, je vroeg op pad moet en snel te wandelen om een bed te vinden. Met snel wandelen heb ik geen probleem en binnenkort worden mijn dag etappes niet meer de standaard, maar eigen, langere etappes. Aan de kerk zat Robin, waar nu zoeken? De meeste albergue zaten vol. Ik ga op zoek naar het restaurant Pack waar ik volgens Jan een goeie pelgrimsmenu kan eten voor 12 €.

Het bar café ligt langs de grote baan aan het Marktplein. Ik trek verder het Middeleeuwse stadje in met een lange straat waar ook enkele winkels zijn. De voorraad van deze winkels bestaat enkel uit voeding en materiaal voor pelgrims. Ik vraag 2 appels, 1 appelsien, verpakte en gerookte vleesworstjes en een groot broodje met kaas en hesp. De Spaanse winkelverkoopster die ik blijkbaar uit haar siësta gehaald heb, vraagt of het broodje mag verwarmd worden. Ze begint op een papierstrookje bedragen op te schrijven en op te tellen. 24 en zoveel €. Ik val bijna achterover. Ik zeg dat het niet klopt. Ze verrekent 9 euro. Ja, het komt door de siësta. De volgende keer enkel kopen in een winkel waar er wel prijzen en etiketten vermeld zijn. Profiteren van een niet-Spaans sprekende pelgrim, hopelijk zijn er in het vervolg eerlijkere verkoopsters. Ik zet me voor de kerk, drink een cerveza en sla de 3 Duitsers gade die 2 Spaanse schonen uit Barcelona proberen te versieren.

Ik ga terug naar de albergue, haal de reeds droge was van de draad en schreef het stapverhaal. Rond 19 u ga ik naar restaurant Miva 300 m verder. Ik word een tafel aangewezen naast de Amerikaan Marc met dezelfde rugzak. ‘Hello, Geert, did you have a Better dat today?’ Aan de oudere Amerikaanse dames legt hij uit dat ik gisteren een zware dag had. Ik eet een salade mixte. Als Plato 1 en varkenspest met frieten. Ik heb hier al meer frieten gegeten dan de voorbije maanden in Kuurne. De fles wijn vergezeld dit alles. De Spaanse dienster doet alles met een ongekende hoogheid. Maar best ook want om 20u wil ik in de mis zijn samen de mensen van het genootschap. Er is immers vandaag speciaal een Herdenkingsdienst voor de  enkele maand overleden Rik Vertonghen die hier jaren hospitalero is geweest. Ik ben net op tijd wanneer Robin de zware poort voor mijn neus opent. Blijkbaar hebben de Australische koppels toch iets gevonden. Ik kom die barokke kerk binnen en ik val weer bijna omver van bewondering. Wacht tot je het met verlichting ziet zegt Jan die me uitnodigt om naast hun vieren op de eerste rij te zitten.

Klik, het licht gaat aan.

Ik wordt stil, 2 weken geleden was ik in de Sagrada Familia in Barcelona en zei ik ‘Waw!’ Nu kan ik niets zeggen.

Hopelijk zullen mijn foto’s opgeladen kunnen worden.

De mis in het Spaans door een jonge priester, jullie kennen intussen mijn definitie van jong en oud, heeft iets zaligs.

Ook Trude, de Nederlandse dame waar ik onder geslapen heb, voor de misverstanden uit de weg te helpen, in de Albergues staan er altijd stapelbedden, ik lag onderaan. De ongelovige Trude vond het ook zalig en ongelooflijk mooi. Ze was me dankbaar dat ik ze over de mis had gesproken. Als ongelovige vond ze dat die Spaanse priester dit met zo veel charisma deed en ook bij de pelgrimszegen legde hij alle bijbelse taferelen in houtbewerkte en met bladgoud belegde figuren.

Tijdens de consacratie voelde ik een trilling in mijn borstzak. Een Spaans telefoonnummer probeert me te bellen, ik kan niet antwoorden. Ik ga terug naar de Albergue en zie dat ik mijn plastieken portemonnee met mijn paspoort en bankkaart mis. Ik bel het nummer terug. Het is het restaurant Mavi, ze hebben mijn nummer gevonden bij het naamkaartje. Die er bij zit. Ik loop naar het restaurant en vergeet hen niet te bedanken. Er zijn nog eerlijke mensen.

Ik heb mijn lesje geleerd, een ezel stoot…

De avond sluit ik af met een glaasje wijn van de lokale wijnboer in gezelschap van Luc De Bolle, zijn vrouw en Jan Eylenbosch en zijn vrouw. Een enorm respect voor deze vrijwilligers van het Vlaams compostelagenootschap, bezoek zeker hun website.

En wat er deze nacht gebeurd is. Is te veel om nu te posten.

Advertenties

8 Reacties op “Avond in Los Arcos

  1. Veel moed. Bedankt voor de fijne verslagjes van uw Camino. Ik had u fijne ontmoetingen toegewenst en een mooie tocht en zo te lezen ben je op goeie weg. Ik wens je nog veel kracht en vreugde toe op deze tocht en mogen er nog veel mooie ontmoetingen volgen. Laat het licht van de kaarsen steunpuntjes zijn in uw tocht.

    Like

  2. Ik kijk elke dag terug uit naar je blog. Het is leuk om te lezen en stiekem ben ik ietwat jaloers. Je zal ongelofelijke dingen en mensen tegenkomen….. Zo blij dat jij die tocht onderneemt en je droom waar maakt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s