Stapdag 06 Estella => Los Arcos 21 km deel 1

Deze morgen rond 3u wakker geworden, dat is normaal want met 5-6 uur slaap heb ik voldoende. Even naar het toilet in de kloostergang en als je van deur mist, zit je in het koor van het aanpalend kerkje.

Het is nog overal rustig. Aan de deuren staan de schoenen mooi geplaatst. Ik slaap verder tot rond 6u30, ik was me en begin de blog of misschien heb ik dit al geschreven. Ik maak mijn rugzak klaar en ga beneden ontbijten, koffie, fruitsap en 2 toastjes met confituur. Er zitten enkele Duitsers en Spanjaarden. Ook de Britse Marina komt een Brits ontbijt met ei nemen. Ik wens haar een buen Camino en ik vertrek. Op de parking de witte camino-nette (vind ik beter dan camionette) met Louis die net wakker wordt, ik zwaai en stap blijgezind op pad.

Al vlug ontmoet ik de eerste pelgrims, Steven is een 70-er uit Noord-Ierland. Aan zijn stickers zie ik dat het niet de eerste keer is dat hij de camino loopt, de 4e keer. Met zijn pittig accent is het soms moeilijk hem te verstaan, maar een dame draait zich en roept ‘oh Irisch, the first time in 6 days’, Steven antwoord, ‘from Dublin’, ‘Yeah’. De Ieren hebben elkaar blijkbaar gevonden. Bij een smederij doe ik mijn coverhoes over de rugzak om verder van de beroemde wijnfontijn te drinken. Weer slecht voorbereid want geen glas mee, gelukkig een automaat waar je kleine glaasjes kunt kopen. Met Claudia uit Duitsland Braunsweich, delen we fotocamera’s en telefoons uit om de fotos te nemen.

Toen ze haar schelp uithaalde, dacht ik, ik had geen glaasje moeten kopen.

Ik loop alleen verder door de prachtige landschappen met wolken versierd. Constant foto’s nemen. Met Simple minds in de achtergrond, maar met zo een decors past Clannad beter. 

Wat verder kom ik een ouder koppel tegen uit Orange Australië, Dr John en Robin.

Deze intelligente man die de Universiteit van Leuven kent is samen zijn vrouw en een ander koppel op wandel in Spanje. Waarom naar hier komen wandelen als Australie zo mooi is ? Wandelen ?? zegt hij, this is not walking, this is the Camino. Ik versta hem, als ze oud zijn kunnen ze nog wandelen in Australië. We wisselen naamkaartjes uit, ik ga verder en wens ze een buen camino. Ik klim voorbij Koreaanse meisjes naar de top van een heuveltje waar een mooi dorpje Villamayor de Monjardin. Een slak trekt mijn aandacht. Ze meldt me dat ik even trager ga, tijd om te stoppen zeker, ik ga een van de vele kleine winkel-bakkerij’tjes binnen en koop wat fruit en drank. Aan het mooie kerkje zet ik mijn even op het muurtje, ik check mijn gsm en zie dat mijn moeder Christine een sms gestuurd heeft, ze spreekt me moed in en ze zijn trots op mij. Ik antwoord hen dat ik ze graag zie en dankbaar voor het leven dat ik van hen gekregen heb.

Wanneer ik terug foto’s van het kerkje en zijn mooie poort wil nemen, bemerk ik dat de poort opeens open staat. Ik ga binnen en ze is verlicht. Een oude man is bezig met nieuwe kaarsen te plaatsen. Ik vraag een stempel en zegt dat het de Andreas apostel is. Andre is mijn 3e voornaam en de vader van mijn moeder die net ge-smst heeft. 

Ik word er even stil van, zet me neer, steek enkele kaarsjes aan voor hen die het mij gevraagd hebben.  Ik blijf daar 5 minuten in stilte zitten, de oude man zit naast mij, even stil. Ik denk dat ik geloof.
Was dit nu toeval ? Ik daal verder af en bemerk een man die ik al enkele keren gepasseerd heb. Ik spreek hem aan, het is Claude, een 56 jarige Zwitser uit Lausanne. Hij werkt bij de Zwitserse post maar per 5 jaar werk kunnen ze extra weken verlof nemen. Hij heeft ze enkele jaren opgespaard om deze ‘Break’ te kunnen doen. We blijven km’s lang samen maar zijn blaar doet te veel pijn, waardoor hij halt moet houden. Ik ben weer in vorm en neem foto’s. Ik zit al aan 2500 stuks. Ik kom terug bij de Ier Steven en samen lopen we Los Arcos binnen. Hij trekt verder als ik de Albergue Isaac Santiago, uitgebaat door vrijwilligers van het Vlaams Genootschap, binnenga. Ik had vanmorgen mijn komst al gemeld per telefoon en ik kreeg speciaal een bed in een kamer in rustig hoekje, Arnoud Hauben achterna. Ik word begroet in het Vlaams en alles wordt voor me gedaan.

Ik voel me thuis. Even later komt de Nederlandse Trude binnen.

De rest van deze speciale dag zal je later lezen, want de wifi werkte niet totdat ik ze meldde om de router te herstarten. Als je dit bericht kan lezen, weet je of mijn raad opgevolgd werd.

Tot later, foto’s volgen nog, traag internet

Al 134 – Nog 641 km

IA In Amore

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s