Avond in Estella 

Na eerst wat tot rust gekomen in ‘my private room’. Ik ben naar hier gekomen om naar Santiago te gaan, op een voor mij draaglijke manier. Ik probeer naar mijn lichaam te lichaam te luisteren en als dat lichaam zegt slaap, dan kies ik voor de beste oplossing ook al is dit dubbel zo duur. Ik ben niet naar hier gekomen om zo weinig mogelijk uit te geven. Tegen 7 uur trek ik het stadje in want ik weet dat er in de San Pedro de la Rua een mis is. In het Spaans, ik heb weet als vroegere catechist, gelukkig genoeg, om als een van de 30 aanwezige kerkgangers te weten wanneer ik moet rechtstaan en gaan zitten. Op het einde worden de 7 perigrinos naar voor geroepen en krijgen een gebedskaartje in de taal naar wens, ik moest het stellen met de Engelse versie.

Na een paar kaarsjes aangestoken te hebben, wat foto’s genomen, trek ik verder het stadje in op zoek om iets te eten. Ik kom Christine uit Noorwegen tegen met een zelfde hongergevoel, ze heeft ook een slechte dag gehad pijn en blaren. Ze vindt ook niets en ik ga terug naar de albergue waar ik ga eten. In het kleine refter-restaurant neem ik plaats tegenover Marina, een Britse die als enige aan het eten is, naast Sophie, Eneka en Ewan, die zelf een potje hadden gekookt en nu aan de Milka chocolade begonnen waren.

Maria spreekt ook Frans tegen hen, ik ben verrast; een Britse die Frans spreekt. Ze is weduwe, al 20 jaar en ze heeft haar kinderen alleen opgevoed. Ze vond het eens tijd om iets voor haar zelf te doen.

We nemen foto’s van elkaar, want de kinderen van Sophie, de Franse moeder, gaan vandaag terug naar huis. Ze wil met haar kinderen telkens iets uniek doen. Dit deel van de Camino deed ze met de vriendlijke Ewan en zijn sympathieke vriendinnetje Eneka. Een relatietest ook voor hen, zei de moeder. Vandaag waren ze door vermoeidheid al anders tegenover elkaar. Een droom van Louis om met zijn kleinzoon de camino te doen kwam uit. Louis zit ergens buiten op de parking in zijn wagen.

We praten wat verder en ik ga vroeg slapen.

Vanmorgen wanneer ik me ga wassen, zie ik in de spiegel een milka wikkel, ‘c’est la vie’, mijn dag begint goed.

 

Advertenties

3 Reacties op “Avond in Estella 

  1. Beste Geert,
    Zoals Tania al aanhaalde ,… het is echt waar steeds uitkijken naar een nieuw schrijven van jou… fantastisch om te lezen en je pad te volgen. Wat me opvalt en waar ik een ander beeld van had is dat een camino doen helemaal niet eenzaam is. Kies jij bewust om mensen aan te spreken of is dat zo dat ook zij jou aanspreken? Maw dat pelgrims elkaar op de been houden en elkaar toeroepen en contact zoeken met elkaar? Had een beeld van vaak, lees grootste deel , alleen en mss eenzaam te zijn op een camino.
    Een positieve bijschaving van m’n stille droom. Ik wens je veel plezier en een rugzak vol ervaringen die niemand je nog kan afnemen! Groetjes Stefanie

    Liked by 1 persoon

    • Stefanie , die ontmoetingen zijn toevalligheden waar je voor open moet staan, ik heb Claude , de zwitser , miscchein al wel 5 keer overgestoken of hij mij. En op bepaald tijdstip praat je er mee en ben je weg voor uren en pas je je aan aan zijn of haar tempo. Claude had mij bvb zien staan praten bij Louis met de witte camino-nette en je hebt niet altijd zin om te praten want dit is ook best vermoeiend als je constant in een andere taal moet praten en wil je soms liever alleen en met rust gelaten worden, maar van de meeste ontmoetingen moet ik zeggen, was ik wel degene die de eerste stap zette’ groeten

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s