Stapdag 02. Hunto – Aurizberri/Espinal –  27 km

Na een zalige nacht, eindelijk eens goed geslapen, tot 6u45, net op tijd om van op mijn terras, de zonsopgang mee te maken, wakker geworden door het gezang van de vogels en het balken van de ezels. Je moet naar hier komen om dat te horen. Dank nog eens aan de Orde van de Ezel voor dit geschenk.

Om 7u30 gaan ontbijten met een 10 tal pelgrimmers, maar ze waren weinig van zeg, zodat ik al vlug mijn rugzak aantrok om de zwaarste tocht van de camino aan te vatten.

Al vlug kwam ik Japanse pelgrims tegen die al om water vroegen. Een kraantje aan de refuge was de oplossing. Wat verderop stijgend, kwam ik een zwoegend Koreaanse tegen. Van Zuid-Korea vroeg ik, natuurlijk Geert en ze lachte, yes yes.

Ik bleef maar foto’s nemen van die ongelooflijke vergezichten en na een uur had ik de refuge Orisson bereikt. voor 2,5 km,

Die foto’s zie je hier niet verschijnen, intussen al zo’n 700 over 2 dagen. Ze staan op mijn camera, maar moet ze nog bekijken. Oké, tijd voor een drankje en een Baskisch taartje in het gezelschap van de Australische Lize die aan het wachten was op haar moeder.

Haar 2e poging om de camino te doen want de eerste maal 4 jaar geleden mislukt. Van Australië, Amerika, Korea naar hier komen, Crazy. Ik trek verder want de moeder is nog niet in zicht.

Opeens voel ik in mijn zak een sleutel zitten. Hoe kan dat nu? De sleutel van mijn kamer vergeten af te geven, ik zag het niet zitten om terug te lopen zodat ik hem maar in de refuge afgegeven heb. wat geen probleem was, ze zouden hem wel bezorgen want ze passeren daar dagelijks. Een Finse, een Tsjechische, een Amerikaanse, opvallend veel vrouwen alleen op pad… (ik moet dit hierin zetten voor mijn schoonmoeder ) 😉  Een Duitse vrouw heeft het moeilijk, ze zijn maar 4 vriendinnen op stap maar gaan elk hun eigen tempo, ze weet niet of ze elkaar voor Roncevalles nog zullen zien. Samen op stap noemen ze dat. Een Amerikaanse roept naar mij dat het hier ‘so beautifull’ is, en verontschuldigt zich dat ze vandaag geen rugzak draagt, ze liet hem afzetten in Roncevalles. Even verder rust ik uit bij Mike en Jane, een ouder Amerikaans koppel van 66 jaar die vorige week zijn pensioen gevierd heeft met verschillende feestjes, dat was hun enige voorbereiding.

Ze hadden niet gedacht dat het zo zwaar was, ze hadden overnacht in Orisson, waar ik mijn taart gegeten heb. Toen ik mijn naamkaartje met blog gaf: ‘Waw, hoe dat wij daar niet aangedacht hebben’. We namen afscheid en ik hoop dat ze zonder kleerscheuren Roncevalles halen, Mike en Jane, buen Camino!

De wind was intussen komen opzetten en mijn vest mocht ik weer aantrekken. Ik kwam de Amerikaanse opnieuw tegen en nu kloeg ze dat ze het koud had, maar ja haar rugzak met haar dikkere jassen was al 10 km verder. I am sorry, maar ik geef geen jas af.

Onderweg naar le col lepoeder die ik over moest, 1430 m hoog, kwamen enkele Portugese mtb-ers uit Braha me voorbij, maar al snel moesten ze uit het zadel en haalde ik hen in. Ik stelde voor om een groepsfoto te maken en ze waren blij, hoewel ze zagen er niet te goed meer uit, ze moesten nog verder vandaag naar Pamplona.

Even verder kwam ik een aanduidingspaaltje 67 tegen, mijn geboortejaar. Even moeilijk….

Toch bereikte ik net over de middag de top, mijn pistoleetjes, die ik al vrijdag thuis had klaargemaakt, smaakten. Roncevalles zie je al liggen in het dal.

 

Boven ontmoet ik een Nederlander die tegen een Spanjaard zegt dat de ‘Dutch mountains not so high are’. Welk liedje had ik vanmorgen gepland … toeval zeker. Ik neem afscheid van hen en begin mijn gevaarlijke afdaling. Al snel merk ik waarschijnlijk een Japanse jonge vrouw sukkelen, ze loopt achteruit naar beneden en gaat wat verder op een boomstronk zitten. Ik vraag haar in het Engels of ze pijn heeft of ik kan helpen, maar ze antwoordt niet, ze glimlacht alleen. Ze verstaat me waarschijnlijk niet en mijn Japans is nu ook zo schitterend niet. Ik laat ze achter en ben blij dat ik mijn wandelstok mee heb. Steil naar beneden, maar ik maak vaart, al snel kom ik de schaduw van de bomen want de temperatuur loopt weer op. Ik wil wat drinken en bemerk dat het dopje van mijn drinkfles open staat. Mijn water heeft ook het hazepad gekozen.

Gelukkig had ik 3 liter water mee en heb ik onderweg al een cola gedronken. Ik lijk alleen de camino te doen,  tot ik een vrouw ontmoette op 1 km van Roncevalles. Ze was uitgeput en wou drinken maar vond de moed niet om te gaan zitten om haar veldfles uit haar rugzak te nemen. Ik geef haar de waterfles, haar drinksysteem met buisje zit ook al verstopt. Haar naam ontsnapt me even en ik had het niet genoteerd. Ze vroeg hoe ver het nog was naar Roncevalles, één km lieg ik, het was meer, maar ja. Het was een Britse uit Kent die ontslagen werd, maar ‘allez’ en ze wil voor ze iets anders zoekt er even uit zijn, waar hebben we dit nog gehoord.

Ik besluit met haar mee te gaan naar Roncevalles en in Roncevalles zegt ze dat die laatste km zo snel voorbij was.

Elkaars lasten dragen, dat is ook de camino. Ik voel mijn benen niet en wil eens de kerk in Roncevalles bekijken.

Pech, er is net een huwelijk en ze nemen foto’s voor de poort.

Roncevalles ,

Ik had toch besloten verder te gaan over vlakke wegen tot Espinal.

Ik liep 7 km alleen, geen pelgrimmer meer te zien, buiten die Romein die vanuit Lourdes met zijn mountainbike vertrokken was, hij moest ook nog naar Pamplona.

Uiteindelijk rond 15u30 geland in de moderne albergue  irugoienea.com www.irugoienea.com Een jonge Duitser kwam ook aan en een Russisch jong koppel waarvan het meisje in Israel woont was aanwezig, later kwam nog een oudere Spanjaard aan, met 5 dus. Al snel maakten we kennis en besloten de wasbeurt in de wasmachine te delen, zij 2 euro en ik 1 euro. intussen hangt die te drogen. Dan whatsappen met Mieke via video en nu deze blog updaten, nu nog even het dorpje verkennen en om 8 u hier eten. Slaapwel!

Weer een mooie dag en mensen ontmoet.

o ja, ik heb 27 km of zo gewandeld, ik voel niets en heb geen blaar bij. Maar voor deze tocht had ik toch wel getraind.

Samen met Bert en Kato hebben we de Galdhoppigen in Noorwegen beklommen 1500 m stijgen op stenen en sneeuw.

Het was minder lastig dan ik verwacht had.

al 32 km

nog 743 km

IA In Amore

Advertenties

Een Reactie op “Stapdag 02. Hunto – Aurizberri/Espinal –  27 km

  1. Proficiat Geert, wat een goede voorbereiding al niet kan doen. Slaap zacht en tot morgen. Ben wel geschrokken dat je reeds 700 foto’s hebt genomen. Crazy…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s