Dag 01.  Reizen naar het startpunt -Saint-Jean-Pied-de-Port (Fr)

Aangezien ik niet van uit Kuurne vertrek, 3 maanden zou op dit moment wat te lang zijn, moest ik een andere startpunt kiezen. Het werd het gebruikelijke Saint-Jean-Pied-de-Port, moeilijk uit te spreken en te onthouden. Ik heb daar ook altijd problemen mee en soms nog. Dus daar geraken, ik koos voor de trein-optie  : Kortrijk => Lille Flandres => Paris Nord – metro – Paris Montparnasse => Bayonne => SJPDP (vanaf nu kort ik Saint-Jean-Pied-de-Port af naar SJPDP). Op papier goed te doen. Trein om 8u13 in Kortrijk , aankomst in SJPDP om 19u12.

Ik was na een slapeloze nacht, op van de zenuwen, emotioneel vermoeid, maar net klaar om afscheid te nemen van Kato die nog  een toets had het eerste lesuur. Ook  diaken Filiep kwam mij nog eens vlug moed inspreken terwijl ik nog in de douche stond. Op de kiss & ride zone geparkeerd en dan nog eens de krant kopen waar er 2 artikels in verschenen waar ik in sta. De “Ezelsdreef “en mijn camino. Het afscheid op perron 5a met Mieke was kort. Nog een foto samen genomen door journalist en fotograaf Nico Speleers die toevallig aanwezig was.

Mijn trein kwam aan, ik neem afscheid van Mieke, ik stap op en enkele seconden later gaan de deuren dicht. Geen mogelijkheid om nog even af te stappen.

Nog 7 lange minuten staan we daar gescheiden door een treinraam.

Beide met tranen in de ogen,  zwaaiden we nog naar elkaar toen de trein vertrok.

#geertopweg

Ik was nu echt op weg. In het treinstation Lille Flandres was het rustig. Ik kon rustig in de stationshal wat in de krant lezen vooraleer ik mijn TGV naar Parijs kon nemen. Pas om 10u10 vertrok die richting Paris Nord. Terwijl ik daar mijn krant zat te lezen, zat ik naast een Vlaams ouder koppel. Toen ik opstond wenste de man mij een goeie pelgrimstocht. Mijn schelp die ik op mijn rugzak droeg en rond mijn nek was dus blijkbaar een herkenningsteken van mijn camino. Toen het spoor van de TGV naar Parijs bekend was, zette een ganse massa zich in beweging.  Plaatsgenomen in mijn gereserveerde plaats. Blijkbaar was de zetel naast mij niet verkocht want ik had een uurtje tijd om rustig de A1 autoweg te volgen die ik normaal met de auto neem. De TGV vliegt en de tijd vliegt.   In  een 70 minuten rijden we al Parijs binnen waar de wolken plaats hebben gemaakt voor de zon. In Parijs wacht me een metro-ritje naar Montparnasse. Ik heb 1 uur tijd om van Paris Nord naar Paris Montparnasse te geraken voor mijn volgende Vlot mijn weg gevonden in de Parijse metro waar ik met mijn rugzak niet opval in deze multi-culturele wereldstad. Het Montparnasse metro station is dicht voor enkele maanden zodat het laatste stukje bovengronds dient afgelegd te worden. Het is warm en mijn softshell-jas is eigenlijk te warm, maar ik wil mijn trein halen en hou hem dus aan. Ook de tour Montparnasse laat ik  links liggen, hoewel je van daar een prachtig uitzicht hebt over Parijs en omstreken. Maar ik ben hier voor andere doeleinden.

In het treinstation maak ik gebruik van mijn klaargemaakte pistolets op te eten, het is immers middag. Ook hier zet een mensenzee zich in actie wanneer het spoor voor de TGV naar Bayonne en Irun verschijnt.  Verbazing alom wanneer de TGV een 30 minuten blijft staan omwille van technische panne aan het communicatie systeem. Die computers toch altijd. 😡 . De treinconducteur mag dus de ganse TGV aflopen om dit te komen zeggen. Voor mij heeft dit als gevolg dat mijn trein naar SJPDP in gevaar komt. Nog 2 minuten over. Uiteindelijk vertrekt de TGV naar het zuiden net voor 13 u.

Intussen rust ik wat, probeer wat te slapen of wat over de Sint-Jacobsroute te lezen. Maar dat lukt niet, de spanning of de vraag of ik mijn trein haal. Wat ben ik hier nu eigenlijk aan het doen. Een eerste maal dringt het tot me door dat ik op weg ben mijn droom te verwezenlijken. Ik geef de vrije zetel naast mij af aan een familie met kleine kinderen die geen plaats voor hen gereserveerd hebben. Main heet het meisje. De velden met gele korenbloemen vliegen voorbij, zo ook de tijd, de wijngaarden rond Bordeaux zijn de volgend taferelen. Ik was aan die kleine meisjes in mijn beste Frans, het vak waar ik ooit mijn eerste buis voor had, aan het antwoorden op hun vraag of ik lang zou moeten wandelen, Blijkbaar had de moeder hen verteld dat ik op pelgrimstocht ging.  Dit prettig tafereel werd abrupt onderbroken toen een Française in Dax de plaats naast mij kordaat opeiste.

Tot nu toe nog geen andere pelgrims gezien, ofwel steken ze zich goed weg. Sedert Bordeaux zijn er wel rugzakken in de bagagerekken bijgekomen maar nog geen Sint-Jacobsschelpen te zien.

Grote verrassing in Bayonne wanneer we aankwamen om 18.03. De trein naar SJPDP van 18.06 was er niet. Om welke reden ook, problemen met de communicatie zeker. Er stond in vervanging een lokale bus, en opeens moest die gevuld worden met een 40 tal pelgrims. Nu pas zag je dat ik niet alleen zou stappen. De rugzakken werden in de laadruimte ingeladen.

Dat zal dus zeker later aankomen zijn in SJPDP. Ik voelde me net een schoolkind  die op schoolreis ging en die reikhalzend uitkeek welke dorpjes we zouden passeren. Als je de weg tussen Bayonne en SJPDP op de kaart zou bekijken zal je zien dat we goed dooreen geschud werden en in ieder dorpje was er een halte. Intussen kennis gemaakt met mijn medereiziger, de Amerikaan Christ Gay uit Florida en uiteindelijk om 19u45 aan het station van Saint-Jean-Pied-de-Port aangekomen. De zon schijnt en het is nog warm.

Ik kan er aan beginnen, we zijn vertrokken.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s